Fotos Regata de Canoas 2011

As ciberadegas da Singraduras da Relinga están de noraboa. Toño Mosquera, amigo e membro do Grupo de Cultura Mariñeira da A.C. O Xeito, envía para a súa publicación fotos da Regata de Canoas da edición deste ano 2011 (e xa van 3 consecutivas).

Son o testemuño gráfico do bo quefacer e da persistencia do Grupo, que dadas as malas condicións metereolóxicas no día previsto para a regata decidiron acertadamente pospoñer a regata para o Luns 15 de agosto.

Esta reportaxe fotográfica é tamén unha homenaxe aos verdadeiros protagonistas da nosa senlleira proba deportivo-cultural, os bogadores que o resto do ano exercen de custodios das canoas participantes.

Gracias.

Regata de Canoas 2011

O vindeiro 14 de Agosto, coincidindo coa celebración das Festas do Carme da Vila de Esteiro, terá lugar a terceira edición da Regata de Canoas. Organiza a festa anual de dignificación da canoa como embarcación e das regatas a remos como tesouro cultural de fonda raigame o Grupo de Cultura Mariñeira da Asociación Cultural O Xeito.
As regatas celebraranse no Campo de Regatas da Praia de Parameán ás 5 da tarde, contando coa colaboración da Asociación Deportiva Esteirana Remo, Comisión de Festas de Esteiro e Concello de Muros.

O meu mar

Non hai moita volta que darlle. Veño de onde veño e son quen son, e para min o mar é o que é.
Hai tantos mares como persoas ou incluso hai máis mares que persoas, porque ao longo da vida un mar da lugar a outro, e mesmo poden coexistir diversos mares ao mesmo tempo nun mesmo e único corazón. E podes ter un mar no corazón, outro na cabeza e poñamos por caso outro nos riles, e mesmo hai quen ten un cento de mares nos cadrís.
E ademáis os mares poden combinarse entre eles, porque a maior parte son compatibles e atúranse ben os uns aos outros e mestúranse dando lugar a mares que non son xustaposición, nen intersección, nen unión dos iniciais, senon mares propios persoais e intranferibles cada un deles.
En definitiva, hai infinitos mares e sosteño que todos eles son respetables e dignos, ao fin e ao cabo de augas salgadas en todas as latitudes e ao longo e ancho da escala social.
Por eso, e porque confío na túa percepción tolerante e comprensiva poño ao descuberto o meu mar, o que mamei de neno e que non se representa mediante panorama de palmeira e sol no horizonte, nen imaxe branca de axencia de viaxes, nen da superficie nen do fondo.
O meu mar telo todo metido nesta foto, non é mellor nen peor que outros mares, pero é o meu polo que o proclamo aos catro ventos; por min mesmo, e sobre todo polos meus.
Porque sabes unha cousa:
Non hai moita volta que darlle. Veño de onde veño e son quen son, e para min o mar é o que é.

Foto de Ruth Matilda Anderson

Apoio a Emenda

APOIO A EMENDA

Estase a promover unha corrente de adhesións a titulo privado de cara a favorecer a emenda que desde o eido da Cultura Marítima se está a promover no Congreso dos Deputados pola modificación da Lei de Navegación.

Sinalando o voso Nome e Apelidos, xunto co DNI. deberedes remitir un texto onde apoiades a enmenda co seguinte texto:
Apoio a enmenda ao Proxecto de "Ley General de Navegación Maritima" que contempla a introdución dunha disposición adicional titulada "Protección del Patrimonio Maritimo flotante. Estatuto juridico de las embarcaciones historicas y tradicionales".

Indicando lugar e data de sinatura.

Enviadeo a enmiendalgnm@gmail.com, garantízase a proteción dos datos.

DIFUNDEO!!!!

Esta é a mensaxe que te chegará ao teu buzón:

Respuesta automática.

Una vez finalice la acción de apoyo a la enmienda a la «Ley General de
Navegación Marítima», se cerrará esta cuenta y tus datos serán
borrados.

Para conocer el desarrollo de la acción te remitimos a los diferentes
blogs y redes sociales, presentes en internet, afines a las
embarcaciones históricas y tradicionales.

Dado el alto nivel de respuestas que van llegando, desde esta
dirección de correo electrónico no podemos mantener ninguna
correspondencia personalizada. Gracias por tu apoyo y comprensión.

O Frade das dúas almas

Pra poderen coller o coche do Ferrolán, que saía da vila pra Santiago de Compostela, había que sair cediño do porto, por mor das xentes que iñan pra feira e da marea. O señor cura adiantara a misa parroquial, ese domingo, unha hora antes.
A lancha do Caxón, amarrado ó peirao, carregada de xente até as mesmas tapas, embarcados os estudiantes e o Xinés, esperaban por alguén, por alguén que non acababa de chegar. As mulleres, todas, protestaban, na súa presa por marchar. Algunha dixo:
-Se conoce que os seus fillos non esperan boroa, condanado¡ Inda lle creben as pernas, enantes de chegar¡ Así engorda el, demonio¡
Outra:
-Como non ten necesidade de mercar, pois se non vende á criada é porque val menos ca un corno...¡
A compañeira do lado, que levaba un corranchiño pra vender, ameazou:
-Como vender non venda o porco por culpa del...¡
Todas:
-Anda Caxón, anda¡ Desmarra o cabo, que xa baixa a marea¡ E se quer ir, que vaia por terra, xa que ten boas patas.
Estando nestas feras discordias, vino abicar unha sombrilla polo camiño da Ribeira e todas calano coma mortas.
Cando o señor cura puxo o pé na regala, todas se ergueno, a unha, pra facerlle sitio ó seu lado.
-Tendes que perdoar -dixo- por vir un pouquerrechiño tarde. Cando saía da casa, viñénome chamar pra ver o diaño dunha vella enferma e retardeime algo.
-Non foi nada, señor cura, non foi nada¡ Pois non faltaba máis¡ Séntese señor, séntese que virá canso¡
Sentouse na popa, ó lado do patrón. Botano a vela arriba e un terraliño fresco foinos levando hastra o carreiro da Crega. Aquí pasouse a caixiña das ánimas (o primeiro en botar foi o señor cura, por estar certo de que aquel pequeno seu gran volvería multiplicado ó seu bulsillo) en lembranza dos afogados alí, cando voltara unha lancha da mesma carreira, facía xa máis de oitenta anos.
Calmado o ventiño, a vela foise arrimando ó palo, o barco a descaer, e non houbo máis remedio que enchamar os remos. A eles botano man os poucos homes que ían a bordo e as mulleres que sabían bogar. O cura, pra lles facer máis levadeiro o tempo e o traballo, escomenxou por contarlles este conto:
(..........)
Extracto de O Frade das dúas almas, Xosé Tobío Mayo. Editorial Galaxia, 2009.
Esta novela do esteirán Xosé Tobío Mayo "Conroa", estaba preparada para a súa publicación na Editorial Nós no ano 1936. Veu á luz 73 anos despois da man da Editorial Galaxia respetando a transcripción mecanografada que o propio autor realizou nos anos 60.

Fotos do Galeón de Abelleira

Foto de Miguel Gago, amigo da ACD Rompetimóns

Máis fotos na conta do Flickr do Galeón de Abelleira, administrada por Xoaquín Fabeiro, compañeiro do Grupo de Traballo polo Patrimonio Marítimo da A.VV. "A Ostreira" de Abelleira:

Preme no Logo do Proxecto do Galeón para ver máis fotos.

Presentación de Salgadoiro de queixo e mozzarela

Xaquín Cuinhas de Bou de Vara, presenta a súa primeira novela da que ata o de agora unicamente coñecemos o suxerente título.
Camiñante non hai camiño, faise camiño ao andar,...
E lendo tamén se fai camiño, e este é desde logo unha senda que transitarei sen dúbida.
Grazas Xaquín por compartir a túa creatividade agora tamén a través de galaxia gutemberg que segue sendo do máis necesaria como ben interpreta Todogrove Edicións.
Unha aperta mariñeira e boa sorte.