SINGRADURA DA RELINGA

Fotos Regata de Canoas 2011

2011-08-18T23:43:00.021+02:00

As ciberadegas da Singraduras da Relinga están de noraboa. Toño Mosquera, amigo e membro do Grupo de Cultura Mariñeira da A.C. O Xeito, envía para a súa publicación fotos da Regata de Canoas da edición deste ano 2011 (e xa van 3 consecutivas).

Son o testemuño gráfico do bo quefacer e da persistencia do Grupo, que dadas as malas condicións metereolóxicas no día previsto para a regata decidiron acertadamente pospoñer a regata para o Luns 15 de agosto.

Esta reportaxe fotográfica é tamén unha homenaxe aos verdadeiros protagonistas da nosa senlleira proba deportivo-cultural, os bogadores que o resto do ano exercen de custodios das canoas participantes.

Gracias.

Regata de Canoas 2011

2011-08-01T14:07:00.002+02:00

O vindeiro 14 de Agosto, coincidindo coa celebración das Festas do Carme da Vila de Esteiro, terá lugar a terceira edición da Regata de Canoas. Organiza a festa anual de dignificación da canoa como embarcación e das regatas a remos como tesouro cultural de fonda raigame o Grupo de Cultura Mariñeira da Asociación Cultural O Xeito.
As regatas celebraranse no Campo de Regatas da Praia de Parameán ás 5 da tarde, contando coa colaboración da Asociación Deportiva Esteirana Remo, Comisión de Festas de Esteiro e Concello de Muros.

O meu mar

2010-02-20T00:14:00.004+01:00

Non hai moita volta que darlle. Veño de onde veño e son quen son, e para min o mar é o que é.
Hai tantos mares como persoas ou incluso hai máis mares que persoas, porque ao longo da vida un mar da lugar a outro, e mesmo poden coexistir diversos mares ao mesmo tempo nun mesmo e único corazón. E podes ter un mar no corazón, outro na cabeza e poñamos por caso outro nos riles, e mesmo hai quen ten un cento de mares nos cadrís.
E ademáis os mares poden combinarse entre eles, porque a maior parte son compatibles e atúranse ben os uns aos outros e mestúranse dando lugar a mares que non son xustaposición, nen intersección, nen unión dos iniciais, senon mares propios persoais e intranferibles cada un deles.
En definitiva, hai infinitos mares e sosteño que todos eles son respetables e dignos, ao fin e ao cabo de augas salgadas en todas as latitudes e ao longo e ancho da escala social.
Por eso, e porque confío na túa percepción tolerante e comprensiva poño ao descuberto o meu mar, o que mamei de neno e que non se representa mediante panorama de palmeira e sol no horizonte, nen imaxe branca de axencia de viaxes, nen da superficie nen do fondo.
O meu mar telo todo metido nesta foto, non é mellor nen peor que outros mares, pero é o meu polo que o proclamo aos catro ventos; por min mesmo, e sobre todo polos meus.
Porque sabes unha cousa:
Non hai moita volta que darlle. Veño de onde veño e son quen son, e para min o mar é o que é.

Foto de Ruth Matilda Anderson

Apoio a Emenda

2010-01-29T18:23:00.004+01:00

APOIO A EMENDA

Estase a promover unha corrente de adhesións a titulo privado de cara a favorecer a emenda que desde o eido da Cultura Marítima se está a promover no Congreso dos Deputados pola modificación da Lei de Navegación.

Sinalando o voso Nome e Apelidos, xunto co DNI. deberedes remitir un texto onde apoiades a enmenda co seguinte texto:
Apoio a enmenda ao Proxecto de "Ley General de Navegación Maritima" que contempla a introdución dunha disposición adicional titulada "Protección del Patrimonio Maritimo flotante. Estatuto juridico de las embarcaciones historicas y tradicionales".

Indicando lugar e data de sinatura.

Enviadeo a enmiendalgnm@gmail.com, garantízase a proteción dos datos.

DIFUNDEO!!!!

Esta é a mensaxe que te chegará ao teu buzón:

Respuesta automática.

Una vez finalice la acción de apoyo a la enmienda a la «Ley General de
Navegación Marítima», se cerrará esta cuenta y tus datos serán
borrados.

Para conocer el desarrollo de la acción te remitimos a los diferentes
blogs y redes sociales, presentes en internet, afines a las
embarcaciones históricas y tradicionales.

Dado el alto nivel de respuestas que van llegando, desde esta
dirección de correo electrónico no podemos mantener ninguna
correspondencia personalizada. Gracias por tu apoyo y comprensión.

O Frade das dúas almas

2010-01-17T00:25:00.003+01:00

Pra poderen coller o coche do Ferrolán, que saía da vila pra Santiago de Compostela, había que sair cediño do porto, por mor das xentes que iñan pra feira e da marea. O señor cura adiantara a misa parroquial, ese domingo, unha hora antes.
A lancha do Caxón, amarrado ó peirao, carregada de xente até as mesmas tapas, embarcados os estudiantes e o Xinés, esperaban por alguén, por alguén que non acababa de chegar. As mulleres, todas, protestaban, na súa presa por marchar. Algunha dixo:
-Se conoce que os seus fillos non esperan boroa, condanado¡ Inda lle creben as pernas, enantes de chegar¡ Así engorda el, demonio¡
Outra:
-Como non ten necesidade de mercar, pois se non vende á criada é porque val menos ca un corno...¡
A compañeira do lado, que levaba un corranchiño pra vender, ameazou:
-Como vender non venda o porco por culpa del...¡
Todas:
-Anda Caxón, anda¡ Desmarra o cabo, que xa baixa a marea¡ E se quer ir, que vaia por terra, xa que ten boas patas.
Estando nestas feras discordias, vino abicar unha sombrilla polo camiño da Ribeira e todas calano coma mortas.
Cando o señor cura puxo o pé na regala, todas se ergueno, a unha, pra facerlle sitio ó seu lado.
-Tendes que perdoar -dixo- por vir un pouquerrechiño tarde. Cando saía da casa, viñénome chamar pra ver o diaño dunha vella enferma e retardeime algo.
-Non foi nada, señor cura, non foi nada¡ Pois non faltaba máis¡ Séntese señor, séntese que virá canso¡
Sentouse na popa, ó lado do patrón. Botano a vela arriba e un terraliño fresco foinos levando hastra o carreiro da Crega. Aquí pasouse a caixiña das ánimas (o primeiro en botar foi o señor cura, por estar certo de que aquel pequeno seu gran volvería multiplicado ó seu bulsillo) en lembranza dos afogados alí, cando voltara unha lancha da mesma carreira, facía xa máis de oitenta anos.
Calmado o ventiño, a vela foise arrimando ó palo, o barco a descaer, e non houbo máis remedio que enchamar os remos. A eles botano man os poucos homes que ían a bordo e as mulleres que sabían bogar. O cura, pra lles facer máis levadeiro o tempo e o traballo, escomenxou por contarlles este conto:
(..........)
Extracto de O Frade das dúas almas, Xosé Tobío Mayo. Editorial Galaxia, 2009.
Esta novela do esteirán Xosé Tobío Mayo "Conroa", estaba preparada para a súa publicación na Editorial Nós no ano 1936. Veu á luz 73 anos despois da man da Editorial Galaxia respetando a transcripción mecanografada que o propio autor realizou nos anos 60.

Fotos do Galeón de Abelleira

2010-01-12T23:44:00.005+01:00

Foto de Miguel Gago, amigo da ACD Rompetimóns

Máis fotos na conta do Flickr do Galeón de Abelleira, administrada por Xoaquín Fabeiro, compañeiro do Grupo de Traballo polo Patrimonio Marítimo da A.VV. "A Ostreira" de Abelleira:

Preme no Logo do Proxecto do Galeón para ver máis fotos.

Presentación de Salgadoiro de queixo e mozzarela

2009-12-29T23:10:00.002+01:00

Xaquín Cuinhas de Bou de Vara, presenta a súa primeira novela da que ata o de agora unicamente coñecemos o suxerente título.
Camiñante non hai camiño, faise camiño ao andar,...
E lendo tamén se fai camiño, e este é desde logo unha senda que transitarei sen dúbida.
Grazas Xaquín por compartir a túa creatividade agora tamén a través de galaxia gutemberg que segue sendo do máis necesaria como ben interpreta Todogrove Edicións.
Unha aperta mariñeira e boa sorte.

Fotografía de Ruth Matilda Anderson en Esteiro

2009-12-19T03:27:00.006+01:00

Na sede da Fundación Caixa Galicia na cidade d´A Coruña desde o 30 de outubro e ata o 28 de febreiro do 2010 temos a posibilidade de visitar a exposición Fotografías de Ruth Matilde Anderson en Galicia. Ruth Matilde Anderson visitou Galicia entre o 1924 e o 1926 e captou en diversos soportes arredor de 5000 fotografías que forman parte dos fondos da The Hispanic Society of América con sede en Nova York, e que grazas ao acordo de colaboración entre esta importante entidade cultural e a Fundación Caixa Galicia forman parte dun proxecto de divulgación cultural de primeira magnitude.
A obra fotográfica de Ruth Matilda Anderson representa un testemuño de dimensións monumentais que fundamenta a súa utilidade na calidade artística das fotos e na sistemática recollida de datos seguindo as directrices da Hispanic Society of América, coa finalidade de mostrar e documentar a amplitude e riqueza das culturas hispánicas.
O legado que nos deixou Ruth Matilda Anderson é unha ferramenta incomparable para achegármonos ao noso pasado.
Sen ir máis lonxe, a fotografía que tedes arriba e que forma parte da selección de fotos que compoñen a exposición, corresponde cunha imaxe do Esteiro de hai 80 anos que ilustra a importancia na nosa vila da cultura marítima e concretamente do transporte de mercadorías. Nun primeiro plano observamos un cargamento de madeira, de costas un home que introduce a referencia humana na composición da fotografía e axuda a apreciar a dimensión do elemento principal que son as embarcacións, que actualmente consideramos tradicionais mais que naquel momento eran unha peza imprescindible da actividade económica, entre os que destaca un pequeno bote, varios galeóns coas velas a secar, lanchas xeiteiras e mesmo na marxe esquerda da fotografía un barco propulsado a vapor.
A foto está sacada desde o Artón e ao fondo temos unha visión da configuración de Esteiro hai oito décadas sendo perfectamente apreciables detalles dunha agrupación de casas que compoñen o lugar de A Insuela, que para os que somos oriundos dela como comprenderedes ten un significado especial. E aínda vos digo máis, se mirades entre o ángulo que forma a lancha xeiteira que está á dereita do home e a vela do galeón que se ergue á altura da popa da lancha poderedes ver unha primeira casa, que é a Casa de Carme de Rosalino (miña avoa), que é a casa na que eu nacín e que me desperta un sentimento de morriña de tal fondura... A casa na que eu nacín era así hai 80 anos, enclavada nun Esteiro de homes e mulleres esparexidos polo mundo aínda que coas raíces telúricas afianzadas solidamente nun anaquiño de terra e mar, coa firmeza das forzas de todos os tempos durante xeracións.
Esteiro é un espazo xeográfico, madia leva, mais principalmente e por cousas da vida, é unha realidade moito máis amplia con presencia das súas xentes nos cinco continentes, porque Esteiro é por riba de todas as cousas un sentimento compartido e para compartir.

Enmenda ao Proxecto de Lei de Navegación Marítima

2009-12-04T17:24:00.003+01:00

Las embarcaciones históricas y tradicionales ante el Proyecto de Ley General de Navegación Marítima

¿Por qué una enmienda?

Porque con ella nos ponemos a la altura del resto de países europeos en temas como la protección del patrimonio cultural marítimo.

Porque permite mantener y fomentar la creación de empleo al potenciar los diferentes sectores económicos vinculados a las embarcaciones históricas y tradicionales: astilleros, carpinteros de ribera, velería, maquinaria, marinería, escuelas de formación, técnicos turísticos...

Porque las embarcaciones históricas y tradicionales forman parte de la identidad que nos es propia y nos vincula históricamente al mar, y ello contribuirá a desarrollar iniciativas en temas tan diversos como la promoción turística con un alto valor cultural; la ordenación de puertos, al potenciar la creación de lo que podría calificarse de muelles históricos -y que en algunos de los países europeos atraen cada año a centenares de visitantes -; el acceso a la navegación desde las etapas escolares más tempranas, etc.

Por todo ello, creemos fundamental introducir la siguiente enmienda al

PROYECTO DE LEY GENERAL DE NAVEGACIÓN MARÍTIMA

Disposición adicional: Protección del Patrimonio marítimo flotante. Estatuto jurídico de las embarcaciones históricas y tradicionales.

Las embarcaciones tradicionales e históricas, entendiendo como tales aquellas embarcaciones que en su proceso constructivo se utilizaron técnicas artesanales inherentes a una sociedad o grupo social, dotándole de un interés identitario y patrimonial, y que como producto de una actividad artesanal, está ligada a su entorno, interactuando con la naturaleza y la propia historia de la comunidad social, bien por la transmisión de los conocimientos de los artesanos, bien por el desarrollo de la actividad para la que la embarcación fue construida (comercial, cabotaje, pesca, recreo, etc.), que incentivan y promueven la náutica, las vocaciones marítimas y los oficios tradicionales, que como parte que son del legado que nos vincula como pueblo al mar pueden ser consideradas como monumentos culturales vivientes y son manejadas de acuerdo a los principios tradicionales de la técnica y la práctica marítima y de acuerdo e inspirándose en los principios expuestos en el artículo 46 de la Constitución española (1), la Convención para la Salvaguardia del Patrimonio Cultural Inmaterial de la UNESCO (2003) (2), la Carta de Barcelona (Charter Barcelona) (3) y el Wilhemshaven Memorandum of Understanding (MoU) (4), este último ya firmado por el Gobierno de España, y de conformidad con los principios del derecho comparado europeo y el European Maritime Heritage (3), se regirán por un estatuto jurídico propio, desarrollado por vía reglamentaria, que garantizará su protección, uso y promoción de las mismas y de los oficios artesanales vinculados a ellas, entendiendo que forman parte de un legado cultural y patrimonial inherente a la sociedad española y reconociendo que la conservación de embarcaciones con valor histórico en sus condiciones tradicionales y de funcionamiento como un vivo patrimonio marítimo común es de interés público.

Dicha norma recogerá y unificará en un único estatuto jurídico los criterios y normas a aplicar a las embarcaciones tradicionales e históricas en los aspectos de construcción, navegación, seguridad marítima, figuras de protección del patrimonio, instrumentos de fomento, régimen fiscal, etc. Y deberá entrar en vigor antes de un año, contado a partir de la publicación en el Boletín Oficial del Estado de la presente Ley General de Navegación Marítima.

(1)

CONSTITUCIÓN ESPAÑOLA

Artículo 46

Los poderes públicos garantizarán la conservación y promoverán el enriquecimiento del patrimonio histórico, cultural y artístico de los pueblos de España y de los bienes que lo integran, cualquiera que sea su régimen y su titularidad. La ley penal sancionará los atentados contra este patrimonio.

(2)

CONVENCIÓN PARA LA SALVAGUARDIA DEL PATRIMONIO CULTURAL INMATERIAL. UNESCO

http://www.unesco.org/cuIture/ich/index.php?pg=00006

(3)

CHARTER BARCELONA (2002)

THE BARCELONA CHARTER

EUROPEAN CHARTER FOR THE CONSERVATION AND RESTORATION OF TRADITIONAL SHIPS IN OPERATION

http://www.european-maritime-heritage.org/bc.aspx

(4)

Memorandum of Understanding (MoU) (2005)

Memorandum of Understanding on the mutual recognition of certificates for the safe operation of traditional ships in European waters and of certificates of competency for crews on traditional ships.

http://www.european-maritime-heritage.org/mou.aspx

+Información: Federación Galega Pola Cultura Marítima e Fluvial

El mar és el camí

Fotos do Freixo: Mariña Mercante

2009-11-27T17:13:00.008+01:00

Abro a reflexión coa reproducción dun cadro de Gabriel Ruiz de Zugadi (Xefe de Máquinas na Mariña Mercante) obtida en http://www.buques.org/GRZ/GRZ-35.htm .
Foi en toda a Ría de Muros e Noia, na segunda metade do século XX, a mariña mercante a profesión máis destacada, en términos de personal ocupado.

Resulta lamentable o pouco estudiado e o pouco interés que se ten mostrado por verter luz sobre un aspecto tan relevante da nosa vida social e económica, aínda cando a explicación se atopa na reconversión dos anos 80 que precipitou que fose desaparecendo ata un nivel meramente testemuñal a respecto do que foi.

Dado que descoñezo análises rigorosas as que poder remitirme, un recurso que si podo compartir con todas e todos vós son as fontes orais, para transmitirvos a importancia desta actividade na nosa Ría.

Foto de Evaristo Mayo: Pailebote atracando no Porto do Freixo.

Un veciño e amigo de Carnota, mariño mercante retirado que traballou nos noruegueses e desempeñou tarefas de representación sindical, comentoume que un estudo estatístico pormenorizado realizado pola administración norueguesa en colaboración cos sindicatos do sector daquel país, entre os que se contaba do que el era delegado sindical, contiña un dato ben curioso e significativo.

As entidades de poboación de toda Europa Occidental, con maior porcentaxe de ocupados na mariña mercante sobre o total de poboación activa eran Esteiro (na Ría de Muros e Noia) e Palmeira (na Ría de Arousa). O dato non o podemos contrastar, mais en todo caso asegúrovos amigos e amigas que as miñas vivencias esteirás da infancia, como fillo e neto de mariño mercante, corroboran esta información.

Foto de Evaristo Mayo: barcos fondeados no Freixo

Ah¡¡,insisto, esto era así a principios dos anos 80 porque despois da reconversión feroz que viviron as mariñas mercantes civís de toda Europa obviamente cambiou esto radicalmente.
Mais, en todo caso podémonos preguntar o motivo do elevado peso relativo dos mariños mercantes na poboación activa da Ría de Muros e Noia de hai apenas tres décadas.
Por qué?
Unha explicación, a que está no ámbito popular máis extendida, fai fincapé na ausencia de oportunidades laborais nunha zona desindustrializada, mais esta é unha tese e mesmo un plantexamento sociolóxico vixente, que efectivamente explica a emigración no seu conxunto ao longo cando menos desde o século XIX e mesmo ata a actualidade.
O mariño mercante non deixa de ser un emigrante, e con esta consideración podemos atopar unha explicación parcial. Ainda que a cuestión é atopar algún motivo á proclividade ao traballo na mariña mercante na Ría de Muros e Noia, nuns parámetros distintos a un proceso enmarcado nos fenómenos migratorios que tanta relevancia teñen na historia moderna de Galicia.
Como normalmente me pasa, perdinme nos prolegómenos, pero en todo caso ao que quero chegar é a que me parece adecuado como explicación o seguinte:

Foto de Evaristo Mayo: no espigón do Peirao do Freixo.

Con base na Ría de Muros e Noia houbo compañías mercantes dedicadas ao cabotaxe desde o Mediterraneo ata as Illas Británicas e por suposto tamén no transporte interior da Ría . Foi no período histórico no que o transporte de mercadorías no mundo occidental se realizaba principalmente por mar e con propulsión a vela, e a importancia desa actividade de carácter endóxeno inducíu a conformación dentro dos traballadores do mar dun sector adicado ao transporte de mercadorías, á mariña mercante en definitiva. Esto favoreceu o desenvolvemento dun segmento profesional de elevada cualificación e mesmo prestixio social.
Coa transformación da mariña mercante europea articulada arredor de grandes compañías navieiras transoceánicas e de ámbito mundial, a demanda de man de obra cualificada que esto supuxo nos anos 50 situou nunha situación ventaxosa aos membros das tripulacións de pailebotes, goletas, galeóns, quechemaríns, balandros e demáis flota incluidas lanchas xeiteiras (de embarcacións que actualmente consideramos tradicionais) que configuraban un sólido sector profesional, con suficiente peso no conxunto da sociedade como para que se constituise un espacio de socialización de actitudes, aptitudes e coñecementos socialmente prestixiados e transmitidos de forma sistémica.
Así foi como se sentaron as bases e se abríu o camiño ao traballo na mariña mercante no ámbito internacional, desde os anos 50 ata os oitenta do século XX para os traballadores do mar da Ría de Muros e Noia que como resulta evidente, perseguían baixo un criterio de racionalidade no mercado laboral unha elevada remuneración ao traballo en términos relativos a outras opcións.

Non deixa de ser unha opinión, que opinades vós?.

Agradecementos: Toño Mosquera, membro do Grupo de Cultura Mariñeira da Asociación Cultural O Xeito.

Daquela somos vida

2009-11-20T17:09:00.003+01:00

Son auga,
podo esvarar,
adaptarme as formas intricadas da corrente,
podo pingar, chover, inundar,
derramarme,
podo evaporarme, esvaecerme,
desaparecer do mundo -do teu lado- cando queira,
podo volverme fría como o xeo,
ou ferver como o caldo,
gurgullar ata crear varios espacios independentes e
soberanos
nos que habitar -nós- ou habitar -eu- sen ti,
podo enchouparte ata que ulas o meu recendo

Somos auga

Elemental, Gabriela Rodríguez. Ed. Asociación Cultural Eira Vella, 2007

Blog do proxecto Elemental

Asociación Cultural Eira Vella (Betanzos)

Fotos do Freixo: Desde o Asteleiro

2009-11-19T23:53:00.005+01:00

As fotos que estamos a compartir con todas e todos vós son da autoría do polifacético veciño do Freixo Evaristo Mayo, topógrafo, electricista e fotógrafo xa falecido. A familia permite a difusión das fotos de Evaristo que forman parte do seu album familiar, o que nos permite comprobar que a capacidade artística precisa para a creación cunha cámara fotográfica é tamén cousa de grandes mestres anónimos.

Desde un Asteleiro do Freixo nos anos 60

No tecido económico do Freixo segue na actualidade tendo importancia a actividade dos asteleiros ubicados na localidade, dos que podemos destacar o feito de que non se tratan de "empresas de enclave", senón que son froito dunha longa tradición que asenta as súas raíces cando menos na Idade Media. Ata o punto que a actividade de construcción e reparación naval constitúen mesmo un elemento integrante da identidade colectiva compartida.

Calma chicha nun Lusco-Fusco no Freixo

O Freixo está asentado no interior da Ría de Muros e Noia, protexido polo tanto das forzas dos ventos na invernía o que lle outorga personalidade. O Freixo ten nome de árbore e todas as persoas que por veciñanza temos a fortuna de coñecelo directamente, sabemos que a savia que o alimenta é auga mareira.
E ti dis que que a Ría de Muros e Noia é pequena, e eu digo que é todo un mundo e con toda unha vida para percorrelo.

P.D.: Agradecemento; Toño Mosquera do Grupo de Cultura Mariñeira da Asociación Cultural O Xeito

Medidas do Joaquín Vieta

2009-11-18T19:19:00.003+01:00

O Joaquín Vieta é un balandro de dous paos, feito de carballo e piñeiro do país con cravazón galvanizada, construído no estaleiro do Freixo (Outes) en 1916 coas seguintes características:
Eslora: 15,00 metros
Manga: 4,63 metros
Puntal: 1,67 metros
Calado máximo a popa: 1,67 metros
Calado máximo a proa: 0,91 metros

O Joaquín Vieta navegando na Ría de Muros e Noia

A súa tonelaxe total é de 31,08 Tn. cun desconto de 1,72 que dá unha tonelaxe neta de 29,36. Carga máxima: 38,00 Tn e desprazamento en máxima carga, 62,16. (Estes datos serían alterados na profunda remodelación que o barco sufríu en 1952).

Cita textual de: Derrota e Singraduras do Joaquín Vieta, Xosé Agrelo Hermo. Ed. Toxosoutos, 2005

Distribución da Cuberta do Galeón de Abelleira: decisión

2009-11-17T16:37:00.004+01:00

Unha cuestión que era preciso resolver e definir con claridade foi a distribución da cuberta do Galeón de Abelleira. A decisión final do Grupo de Traballo do Galeón (Asociación de Veciños "A Ostreira" de Abelleira) foi dotar ao barco de cuberta corrida (aberta) sen introducir bañeira de navegación para o patrón ou patrona, dado que este é un elemento alleo á tipoloxía histórica ou tradicional dos Galeóns das Rías.

Do Grupo de Traballo: Pepe, Ramón e Manolo diante do Galeón na Illa de Arousa

Xa están dadas as instruccións ao equipo de enxeñeiros de Gestenaval que recollerán este aspecto no proxecto que están a elaborar, de forma que avanzamos dando un paso importante sobre todo no que se refire a adopción do criterio xeral , que presidirá todas as decisión ao respecto que con seguridade haberá que tomar nun futuro, sobre o respeto ás solucións tradicionais na recuperación do barco, que é o mesmo que dicir poñer en valor o coñecemento herdado na Ría de Muros e Noia e no conxunto de Galicia, en materia de construcción naval e navegación froito de séculos de relación da nosa sociedade co mar.
Resulta destacable tamén que queda de manifesto a vocación profundamente democrática do Grupo de Traballo do Galeón e do asociacionismo billeirán, ao favorecer a participación na decisión xa non de todas as veciñas e veciños de Abelleira, senón mesmo de toda persoa interesada a través do uso das novas tecnoloxías, concretamente a través do Blog do Galeón de Abelleira que é unha ferramenta útil sen dúbida na medida en que facilita ampliar o espacio para a democracia participativa.
Foto: http://galeondeabelleira.wordpress.com/

Fotos do Freixo: O Marisco

2009-11-15T11:20:00.005+01:00

O Grupo de Cultura Mariñeira da Asociación Cultural O Xeito, segue recopilando información e impulsando o proxecto de dignificación e posta en valor da cultura marítima sustentada na socialización do debate que impulsa e retroalimenta a acción do propio Grupo.
O amigo e membro do Grupo Toño Mosquera fixo chegar ás Ciberadegas da Singradura da Relinga unhas fotos que recollen diversos aspectos da vida marítima do Porto do Freixo, e que irei publicando acompañadas de textos de opinión coa única intención de inducir reflexións abertas.

Posiblemente unha idea forza que presideu o debate no ámbito das teorías económicas no século XX foi a diferencia entre valor de uso e valor de cambio. No mundo occidental nos albores xa do século XXI xa non queda espacio a ningunha outra opción que non sexa que o valor dos bens e servizos outorgaos o mercado a través dunha unidade de medida universalmente coñecida e recoñecida: o prezo.

Peirao do Freixo; campaña marisqueira no Lombo de Noia (anos 60 e 70)

De todas formas, afortunadamente existe unha corrente de pensamente social que propugna o consumo responsable como fórmula a disposición da cidadanía para incidir no desenvolvemento equitativo das sociedades a través do Consumo Responsable.
As fotos do Peirao do Freixo datadas entre finais dos anos 60 e principios dos 70 testemuñan unha realidade nada idílica. A presencia de Fragatas da Armada no Freixo durante a campaña marisqueira, eran habituais no Lombo de Noia (banco marisqueiro de excepcional riqueza e trascendencia económica e social da Ría de Muros e Noia).
As comunidades costeiras da Ría de Muros e Noia xa superaron aquela triste realidade e agora o marisqueo é unha actividade, que podemos dicir con orgullo, integrada na actividade económica digna de ser considerada parte das estructuras nas que se articula o desenvolvemento sostible.
Este nadal o marisco que poñas na túa mesa será como todos os anos un manxar e un desfrute para os sentidos. Tamén é unha opción loable de aportación a unha sociedade mellor a través do exercicio do consumo responsable.
As mariscadas do nadal non son un unha mercadoría co carácter de ben demostración ao estilo dos bens de consumo de alta gama, son unha posibilidade accesible de participar directamente, neste caso como consumidores, na creación de riqueza respetuosa co medio ambiente e o desenvolvemento de espazos económicos para a equidade e o benestar social.
A nosa nécora, centola, ameixa (á mariñeira xa non che digo), cigala, lumbrigante, camarón,...

Liberación do Alakrana

2009-11-10T19:31:00.005+01:00

Podes colaborar coas familias dos mariñeiros secuestrados uníndote aos grupos do Facebook.

Liberación do Alakrana-Facebook

Grupo de apoyo a los arrantzales del Alakrana y a sus familias / Grupo de apoio ós mariñeiros do Alakrana e ás súas familias / Alakrana-ko arrantzaleenganako eta beren senideenganako laguntza taldea / Alakrana´s kidnapped fishermen support group-Facebook

Vento Mareiro: Ramón Cabanillas

2009-11-10T17:43:00.003+01:00

Cumpreuse o pasado 9 de novembro o 50 cabodano do cambadés Ramón Cabanillas e sucédense as homenaxes.

Cabanillas realizou unha aposta de dignificación do mar de Arousa e agora as xentes dos mares todos do país, temos a oportunidade de devolverlle a súa aportación a modo de agradecemento e porque non dicilo tamén, admiración.

Ramón Cabanillas, mil primaveras máis.

Distribución da cuberta do Galeón de Abelleira

2009-11-06T23:52:00.003+01:00

Resulta imprescindible neste momento escoller entre as diversas alternativas posibles para a distribución da cuberta do Galeón de Abelleira. O Grupo de Traballo do Galeón de Abelleira, fomenta o debate a respecto desta cuestión entre os seus membros e faino extensivo a toda persoa que desexe aportar a súa opinión, valoración, postura ou reflexión.
A participación está aberta no Blog do Galeón de Abelleira.
ANÍMATE A PARTICIPAR para a través do debate aberto e democrático realizar a túa achega para facilitar a resolución do DILEMA DA DISTRIBUCIÓN DA CUBERTA.
Eu xa o fixen desde o compromiso e a responsabilidade que supón ser membro do Grupo de Traballo do Galeón de Abelleira, aínda que agora que releo o comentario sen excesivo rigor, en todo caso aquí o tes a modo de invitación a túa participación:

O galeón navega ao asteleiro de Mougán na Illa de Arousa

""Ola amigos:
Estupendo documento para o debate arredor dunha cuestión que efectivamente resulta fundamental. O deseño da cuberta resulta ser unha elección do máis trascendente na medida en que debe ser coherente cos principios, plantexamentos e obxectivos de base da recuperación do Galeón de Abelleira.
No documento recóllense os términos dun debate necesario e fértil. Podería resultar obvio, pero desde logo non o é porque do feito ata o de agora na recuperación ou construcción de novo de Galeóns da Ría, poden identificarse varias solucións en términos de respeto á tipoloxía tradicional ou interpretación máis moderna.
Na miña opinión calquer opción será boa, agora sí, un amigo meu sempre di que hai viño bo e viño boísimo, pois ben penso que debemos aspirar a conseguir un viño boísimo, mesmo sermos ambiosos e conseguir o mellor viño da temporada e ata o mellor viño de todos os tempos. Ben, coido que me expliquei.
Así na miña opinión (que obviamente non é excluinte senón unha simple aportación) un dos obxectivos prioritarios nos que se sustente o conxunto do Proxecto do Galeón, debería ser o máximo respeto ás fórmulas que ao longo do tempo ten dado a sabedoría popular na construcción naval, mesmo coa intención de crear un referente que poña en valor o antigo.
Desta forma o Galeón de Abelleira será valioso en canto embarcación propiamente dita e tamén como testemuño do pasado, o que lle transmitirá unha autenticidade que conlevará que o paso do tempo lle outorgue máis valor aínda.
Son moi importantes e dignas de todo respeto recuperacións de embarcacións tradicionais feitas por particulares coa finalidade de adaptalas ao uso propio dun iate de recreo, integrando estas embarcacións no espacio social que configuran os clubs náuticos. Esto ten efectos positivos sobre a posta en valor da cultura marítima sen dúbida. Aquí está o viño bo.
Son en todo caso máis meritorias as iniciativas das asociacións da federación de recuperar barcos tradicionais para o uso social, formando parte dunha angueira máis amplia de dar a coñecer a cultura marítima e conformando un movemento social e cultural de defensa e valorización do patrimonio marítimo. É aquí donde coido que se enmarca a nosa iniciativa. Este é o viño boísimo.
Vale, penso que xa me entendedes por onde vou, así que entro en materia.
Os galeóns tiñan a arboladura de madeira, poderiamos optar por porlle paus de fibra, pero estariamos faltando á esencia do barco.
Os galeóns tiñan a regala baixa, poderiamos levantarlla un pouco, pero vaia.
Os galeóns tiñan a cuberta aberta, poderiamos plantexar a recuperación optando por unha camareta propia dun barco de recreo e pecharlle a cuberta. Pero considero que estariamos a cometer un erro.
As solucións do Nuevo Sofía e do Coruxo son as adecuadas, penso eu.
Os galeóns foron embarcacións para o transporte de mercadorías dentro da Ría e entre Rías e esa é a súa esencia, a súa razón de ser e o motivo da súa fasquía. A recuperación do galeón ten tamén unha vertente didáctica e se lle deixamos a cuberta aberta estará a ser unha mostra evidente de cal foi o seu uso, porque resaltamos unha característica que responde a permitir unha maior facilidade na manipulación da carga que transportaba. Tamén considero que estariamos a lexitimar e reforzar a postura maioritaria no seno da federación da cultura marítima e marcar o camiño adecuado para futuras recuperacións que se fagan, e neste sentido tamén temos responsabilidade.
É certo que convén facer unha recuperación que permita a existencia dun espazo interior que mellore a habitabilidade do barco e permita mesmo pernoctar con comodidade nel. Para eso, o idoneo sería construir un rancho confortable.
Ben amigos, como vedes encántame o debate plantexado e paréceme moi adecuado e necesario. Coa única intención de realizar unha aportación ao debate e de ningunha maneira excluir outras posturas, a que acabo de expoñer e compartir con vós é a miña postura personal que interpreto (sempre podo estar equivocado) é maioritariamente a do conxunto das asociacións da federación, e que coido que nos axudará a conseguir en Abelleira o mellor viño de todos os tempos;)

Unha aperta mariñeira.""

I Trobada de Blogs de Tema Marítim

2009-11-06T18:34:00.002+01:00

+Información.

Carta d´Orfeu 40

2009-10-31T07:50:00.002+01:00

Orfeu, livraria portuguesa e galega
Willem de Zwijgerstraat, 43, Rue du Taciturne
B-1000 BRUSSEL/BRUXELLES
België/Belgique
Tel/Fax: +32 (0)2 735 00 77
orfeu@skynet.be
http://www.orfeu.net

Carta d’Orfeu 40 30.10.09

Informações

- Amigo d'Orfeu vende: FORMULA1: Material de comunicação relacionado com este sector, que inclui dossiers de Imprensa (programa e resultados), mais de 100, de vários Grandes Prémios do mundo inteiro. Guias MALBORO desde 1979 até Hoje com resultados e classificações de todos pilotos e circuitos de F1. Revistas TURBO, AUTO MAGAZINE, MONITEUR AUTOMOBILE, L'AUTOMOBILE, mais de 500...; Informações da TOYOTA, MICHELIN sobre os ultimos 50 anos de F1; mais de 500 Blocos de Notas da FERRARI, MERCEDES, MINARDI e BRIDGESOTONE(Novos); 3 Livros com fotografias do Cicuito "NEVERS - MAGNIY COURS) em França de 1994/5/6; Progrmas de varios Salões do Automovel em Bruxelas; Livros FORMULA1 Techinal Analyses por Giorgio Piola, em Ingles e Italiano 6 desde 2000 Contacte-nos.

- Continua a exposição de Paul de Gobert (que já expôs na Orfeu), Forêts, voyages intérieurs, na Association du Patrimoine Artistique, rue Charles Hansens, 7, 1000 BXL (perto do Sablon).

- Les Habits Neufs de Pékin, exposition de photos de Maria Fialho, integrada na Europália China. Vernissage le 12.11.09, à 18 heures, ULB Campus de Solbosch, Salle Allende, Bâtiment F, 24, av. Paul Héger, Bruxelles (jusqu'au 31 décembre).

Actividades

Amanhã, 31 de Outubro, sábado, às 18 horas – No 80° aniversário da morte do escritor Wenceslau de Moraes, Jorge de Oliveira e Sousa apresenta-nos um estudo baseado numa carta para o seu avô. Uma Carta Inédita do Japão de Wenceslau de Moraes é o Caderno do Passeio Alegre n° 5 (ed. O Progresso da Foz, www.oprogressodafoz.com).

Termina também amanhã – Exposição de obras de Milú Sacramento (pintura e joalharia).

5 de Novembro, quinta-feira, às 18,30 horas – Apresentação por Ana Gomes e Rui Tavares (membros do PE) da obra, Meninos de Ninguém (ed. Ulisseia, ulisseia@editorialverbo.pt )de Ana Cristina Pereira. O livro… conta histórias de abandono, de solidão, por vezes, de muita tristeza e de muita raiva contida. Essas histórias são absolutamente exemplares. Recuperam uma das principais tradições do grande jornalismo: carregar com sentimentos grandes episódios da vida em comunidade (Manuel Mendes).

11 de Novembro, quarta-feira, às 19,30 horas – A blogosfera galega: tecendo dende a esquerda o idioma e a nazón. A blogosfera galega xogou un papel fundamental para a movilización social e política despois do afundimento do Prestige e segue xogando un papel fundamental na defensa do noso idioma. Intervirán: Xosé Manuel Pereiro, Presidente do Colexio de Xornalistas de Galiza, Maria Yáñez, Xornalista, Xabier Pérez Iglesias, Blogues pola Língua e Fernando Arrizado, de Vieiros.

Mercredi, le 18 de novembre, à 18h30 – Présentation, par l'auteur, du livre Le Portugal bilingue. Histoire et droits politiques d'une minorité linguistique : la communauté mirandaise (Ed. Presses Universitaires de Rennes, pur-editions.fr). MIchel Caen

L'auteur est historien chercheur au Centre National de la Recherche Scientifique (FR). Il est spécialiste de l'Afrique contemporaine d'ancienne colonisation portugaise et des expériences des nouveaux États issus de la décolonisation, et en particulier des cinq PALOP (pays africains de langue officielle portugaise). En dehors de ce champ géopolitique, il travaille sur les problématiques identitaires et démocratie politique, entre citoyenneté et identité personnelle.

No Thé au Harém (Ch. De Louvain, 54), a 27 de Novembro, sexta-feira, pelas 18,30 horas – Apresentação do livro de poemas teu, à toi, tvůj, e., de Eduardo Vaz com ilustrações de Jiřina Nebesářová. Este livro, apresentado pela primeira vez em Praga, a 21 de Novembro, é uma edição trilingue (PT, FR e Checo) que estreia em volume um poeta, já divulgado por outras formas (edição de Orfeu).

5 de Dezembro, sábado, às 18 horas – Oriundo, por formação, das artes gráficas, Nuno Cruz trabalha na proximidade destas artes em expansão. Os seus astronautas pioneiros (da ex-URSS), a partir de fotografias dos anos 60, em grandes pinturas sobre papel impressionam, pelo realismo difuso mas sobretudo pelo ar translúcido da sua técnica. Exporá também desenhos a tinta-da-china.

8 de Dezembro, terça-feira, às 18,30 horas – O Nacionalismo Galego nos seus programas políticos. O século XX, editado pola Fundación Galiza Sempre (http://www.galizasempre.org). Apresentação de Xabier Macias, director da Fundación, e Ana Miranda (membro eleito para o PE).

12 de Dezembro, sábado, às 18 horas – Bilhetes de Colares (Assírio & Alvim, http://www.assirio.pt), livro de A. B. Kotter, será apresentado por Duarte Bué Alves. Numa das quatro crónicas que, em começos de 1997, e assinando José Cutileiro, escreveu para "O Independente", lemos: "Vivo no estrangeiro. […] Na minha cabeça, Portugal tende a ser uma recordação fixa, como quem, viajando num túnel, imaginasse a paisagem exterior a partir da sua memória dela. Falta-me o embate constante com o que se passe e com o que os outros forem achando daquilo que se passe".

O Embaixador José Cutileiro falar-nos-á da sua relação com o britânico cronista.

19 de Dezembro, sábado, às 18 horas – Apresentação do livro As Primeiras Horas (Chiado editora, http://www.chiadoeditora.com), de Maico. As Primeiras Horas leva-nos a uma viagem, sem paragens, pelo diário poético do autor. Todos os dias, antes de o sol acordar no mais profundo silêncio da noite, Maico ajusta as contas com os dias passados.

e, no mesmo dia, às 19.30 horas Festa de Natal e Amigos d'Orfeu. Bolo-Rei do Garcia e vinho do Porto para os presentes. Quem se inscrever a partir de agora, 30.10, e até esta data nos Amigos d'Orfeu terá direito a uma senha de participação no sorteio (a efectuar nesta sessão) de uma viagem a Portugal, oferta da TAP.

Com o apoio de Caixa Geral de Depósitos e TAP Portugal

Capitán Whalley

2009-10-25T22:13:00.003+01:00

O Joseph Conrad (Polonia, 1857-Gran Bretaña, 1924) fixo dos mariñeiros e as súas historias unha canle de comunicación a través das que transmiteu con mestría as tensións e o cambio da sociedade occidental no ocaso do colonialismo. O autor da que é considerada a súa obra magna O Corazón das Tebras ten unha ampla producción literaria.
Paga a pena leer unha das novelas pouco coñecidas de Conrad, baixo o título Coa soga ao Colo na que o tránsito do proceso no que o vapor substitúe á vela na navegación transoceánica , contextualiza a historia épica protagonizada polo Capitán Whalley. Non se trata dunha historia amable nen contemporizadora na que sobresae a forza dos valores éticos mariñeiros, que merece ser revivida a través da lectura,...

Excursión dos Galeóns

2009-10-17T09:42:00.006+02:00

EXCURSIÓN: GALEÓNS e ALBARIÑO

Con esta excursión pódeste facer idea do que é un galeón. Non faltara o viño albariño e barrantes e un bo xantar.Nesta excursión podes ver o seguinte:
-Un asteleiro, onde admirar 4 galeóns en distintas fases de reparación, entre eles o noso. Isto supón case o 50% dos galeóns de Galicia.
-Unha visita á ILLA DE AROUSA.
-Unha visita á fermosa vila de CAMBADOS.
-Unha visita a unha bodega.
-Visita a un furancho.
Data: 14 de novembro

Para anotarse tes de prazo, ata o 8 de novembro.

IMPORTANTE: na última excursión foi o autobús completo, polo que é probable que non cheguen as prazas, así que non agardes aos últimos días, “quen avisa non é traidor”.

Organiza: Asociación de Veciños A Ostreira de Abelleira.

Cultura Científica: Matarratos Darwin

2009-10-05T22:40:00.011+02:00

O tema a desenvolver no primeiro Discurshow é, no douscentos aniversario do nacemento de Darwin, a súa teoría, contextualización da súa figura na evolución da ciencia e industrias e andanzas na que destaca obviamente a segunda viaxe do Beagle, que serve de fío conductor.
A estrea do primeiro Discurshow baixo o título Matarratos Darwin, produciuse o pasado venres na Domus na Coruña e tiven a sorte de enterarme coa suficiente antelación para poder organizarme e asistir. Grazas Xurxo polo convite¡¡¡.

Non sen antes leer o que nos tiña contado o amigo Joan Sol do Beagle e de Darwin en El mar és el Camí, acodín a súa hora para unirme a un público numeroso e variado que practicamente encheu a Sala de Cine da Domus.
Tiña unha débeda conmigo mesmo por non asistir a ningún dos Cafés Científicos organizados ata o de agora polo Grupo Neurocom da Universidade da Coruña, impulsados por Xurxo Mariño e Casto Rivadulla. Estou de noraboa porque intúo que os Discurshow son a versión avanzada dos Cafés Científicos, ambos os dous mostras senlleiras da acción cívica dos homes e mulleres a prol da Cultura Científica, entendida como movemento científico e cultural interdisciplinar que aposta polos valores da ciencia e a súa difusión como fórmula de desenvolvemento das persoas e as sociedades.
Os discurshows son unha proposta imaxinativa, atrevida e efectiva para a difusión do coñecemento científico no conxunto da sociedade, a través dun discurso científico rigoroso e ameno fusionado coa linguaxe teatral e a súa potencia comunicativa.
Amigas e amigos, un discurshow é un artefacto absolutamente maravilloso dirixido a todos os públicos, que recolle unha experiencia previa de compromiso divulgador da ciencia e a converte nunha innovadora forma de divertir, ensinar e concienciar.
Xuntáronse Xurxo Mariño (neurofisiólogo e profesor do Departamento de Medicina da Universidade da Coruña) e Vicente de Souza (actor de extensa traxectoria e experiencia) e armaron unha boa.
A iniciativa Peripeciência na que Vicente pon a peripecia e Xurxo pon a Ciencia, botou a andar e previsiblemente terá un longo percorrido impulsado principalmente pola comunidade educativa en particular e pola sociedade civil en xeral.
Eu que queres que che diga, se tes a oportunidade de participar dun discurshow e non o fas, é como se che invitaran a navegar no Beagle pola Terra de Fogo e te conformases cun cruceiro comercial, que tamén está ben pero, non me digas, non ten comparación.

Embárcate¡¡¡¡

As imaxes que ilustran esta entrada foron obtidas do Blog de Dinahosting e de El Mar és el Camí.
Para facerte unha idea, é idoneo ollar o album no Flickr do primeiro Discurshow,...

Actual Frota Galega de Galeóns das Rías

2009-10-01T23:37:00.008+02:00

Estaría ben que cando menos todos os membros do Grupo de Traballo do Galeón de Abelleira coñecésemos os proxectos que culminaron con éxito a angueira de voltar a ver no mar e navegar nun auténtico Galeón Galego.
A bibliografía de cultura marítima editada nos últimos anos, vai ser unha ferramenta de primeira magnitude para axudarnos a valorar o verdadeiro valor e envergadura do proxecto do que formamos parte. O tráfico de libros comenzou impulsado pola curiosidade e a sede de coñecementos, e eso é un síntoma inequívoco da vocación de xenerar coñecemento social a través dun debate basado no rigor. Sen esa bibliografía a tarefa de recuperar un Galeón sería moito máis complicada, de xeito que os autores e os ilustradores deses libros, os seus editores e mesmo as persoas que participan na distribución crearon semente de futuro, sementaron en papel o que o impulso cidadá converteu en auténticos e verdadeiros Galeóns. A forza e a enerxía dos libros de cultura marítima é condición necesaria que se cumpre adecuadamente grazas a un traballo que está aí, tan presente, real e tanxible que merece un recoñecemento explícito.
Homes e mulleres, creadores da bibliografía de cultura marítima, efectivamente estades a circular polas veas, arterias e capilares deste proxecto de recuperación dun Galeón con epicentro en Abelleira.
Mais non podemos esquecer que estamos a vivir nunha sociedade audiovisual e cunha presencia crecente do uso de internet, polo que indubidablemente a información dispoñible na rede resulta impresionantemente útil, de feito tamén está a resultar enriquecedor, e de forma moi concreta, o espazo na rede de cultura marítima. Está a resultar sumamente útil o traballo do amigo Joaquín Yarza en modelismonaval.com, que estamos a consultar os homes e mulleres do Grupo de Traballo do Galeón; aquí tedes unha somera presentación, compartida polos membros do Grupo de Traballo, con presencia de magníficas fotografías e videos da actual Frota Galega de Galeóns das Rías, da que aínda non está incluido o Galeón Coruxo de Vigo, que é o que ilustra esta entrada a través dunha fotografía de Mar de Una Mirada a la Ría de Vigo que sacou durante a súa botadura.
Por certo, Grazas Joaquín, Grazas Mar.
Ah¡¡¡, tedes a evolución da recuperación do Galeón Rei do Mar no blog do lado (ACD Dorna)do blog que tamén está no lado, (Fungona) e viceversa reciprocamente.

Abelleira co Galeón das Rías

2009-09-30T23:41:00.006+02:00

A pasada fin de semana, co impulso e o respaldo da Asociación de Veciños e Veciñas A Ostreira de Abelleira, constitúese o Grupo de Traballo do Galeón.
Esta iniciativa foi acordada na última Asemblea Xeral Ordinaria da A.VV. A Ostreira e como consecuencia e en aplicación desta resolución asemblearia da entidade veciñal crease o Grupo de Traballo.
Tiven a sorte de ser convidado a participar do proxecto que é plantexado desde o realismo con carácter plurianual. O Grupo de Traballo do Galeón é diverso e plural na súa composición coa participación de persoas vinculadas a Abelleira da máis variada maneira e unidas por unha visión en positivo do mar, as súas xentes e principalmente a cultura do mar que temos comunmente en herdanza, a respecto da que temos asumido o compromiso de darlle continuidade, dignificar e difundir a través da creación de novos usos.
A Ría de Muros e Noia aínda non conta con ningún Galeón recuperado ou construído para uso social no contexto do espazo social da cultura marítima, mais o primeiro paso está dado continuando a senda fértil que xa foi percorrida para facer realidade en Galicia a vida de:

ELISEO de MOAÑA

LUISA de POIO

SANXENXO de SANXENXO

SILMA de SANXENXO

ADELINO MANUEL (PRECIOSO) da ILLA DE AROUSA

ILLA DE CORTEGADA de CARRIL

PUNTA PRAGUEIRA de A CORUÑA
NUEVO SOFIA de VILANOVA
CORUXO de VIGO

Continuará,...

A Xanela, Revista Cultural de As Mariñas

2009-09-22T23:29:00.004+02:00

Publicación que sae á rúa dúas veces ao ano editada pola Asociación Cultural Eira Vella de Betanzos. O último número corresponde á primavera do 2009 e fixo a Xanela nº 27, que ven precedida de 14 anos de navegación. Os homes e mulleres que fan posible a publicación da Xanela están que non paran e xa teñen no prelo o nº 28.
A Xanela é unha publicación gratuita e entrañable, editada en formato económico, o que posiblemente contribúe a darlle personalidade á revista na medida en que o coidado deseño e uns textos ben traballados son os que constitúen verdadeiramente a súa esencia, que é a creación literaria (principalmente poesía) e gráfica (no nº 27 predomina a banda deseñada) e artículos de difusión da historia e o patrimonio.

Desafortunadamente non está dispoñible na rede polo que se queredes participar, en calidade de lector ou lectora, e encher a velame deste lonxevo proxecto cultural podedes solicitar mediante intercambio de publicacións un exemplar a:

ASOCIACIÓN CULTURAL EIRA VELLA.
Edificio das Antigas Escolas do Asilo, baixo.
Praza do Mestre José Dapena.
BETANZOS 15300 GALICIA
ou tamén ao E-mail: eiravellabetanzos@yahoo.com

+Información

O Papagaio

2009-09-18T00:00:00.005+02:00

Un papagaio é unha ave exótica de rico e vivo colorido. Se, por tomar algunha referencia, nos situamos nos anos 50 do século pasado na cidade da Coruña, o Papagaio é un espazo social e físico no que se mostran con toda intensidade as contradiccións e inxustizas da nosa sociedade nunha cidade marítima polos catro costados como é A Coruña. Se ben na actualidade xa non existe o Papagaio foi e será sempre na infrahistoria da cidade herculina o Barrio das Putas, no que agora se ergue centro comercial e complexo de vivendas residenciais para rentas altas.
Papagaio tamén é o título do Libro composto por 80 fotografías de Maribel Longueira (autora do cartel do Encontro de Muros) e 20 poemas da poeta e música Luísa Villalta. Trátase dunha publicación editada por Laiovento no 2006 que combina con enorme mestría dúas expresións artísticas como son a fotografía e a poesía, para crear unha nova dimensión da emoción posta ao servizo da comunicación e a inducción ao lector de reflexións duras e ásperas mais en todo caso necesarias. O prematuro falecemento de Luísa Villalta privou ás letras galegas dunha voz valente e imprescindible.

Subía o verán as escadas entre as pernas abertas da Cidade
O trolebús asmático agatuñaba a encosta de Panadeiras
até trousar algún vello solteiro, putañeiro sen tasa,
fronte á Farmacia, no Campo da Leña.
O ceu, marco azul para o perdón, ascendía baixo palio,
como un ditador santificado nos seus crimes,
o empedrado da rúa do Hospital
desde o mar Orzán, orixe da escuma ou seme vital,
cara ao carmín proibido do sexo das señoritas,
sempre a flor de labio -boca, lingua, gorxa, o máis adentro posíbel-.
O Papagaio mudo, caído entre as flores das meias verdades
tinxía de cores charramangueiras
os dous lados do simulacro.
Os anos cincuenta de calquer século:
unha porta verde pintada na cronoloxía repintada,
unha vez tras outra, da esperanza.

Luísa Villalta

Nota: A alineación centrada do texto é unha elección das autoras que son artífices dunha verdadeira xoia bibliográfica que desafortunadamente non descobrín ata a semana pasada. Se aínda non tiveches a oportunidade de leer Papagaio atoparalo nos andeis da túa libraría agardando, anímate¡¡¡.

A Bandeira da Kontxa é Galega

2009-09-15T23:29:00.003+02:00

Por segundo ano consecutivo o remo feminino galego é quen de erguer os remos e ondear a Bandeira da Kontxa logo de acadar a victoria.
A Bandeira da Kontxa é, sen ningún xénero de dúbidas, a olimpiada do remo en banco fixo polo que vos podedes imaxinar a dimensión da inconmensurable ledicia que navega na traiñeira da Sociedade Deportiva Rias Baixas e habita nos corazóns das nosas bogadoras adestradas polo magnífico Benigno Silva.
Todas as persoas afeccionadas ao remo compartimos ese sentimento.
Mirade este video no Youtube da retransmisión da regata na ETB, e se non vos emocionades acodide presto ao lugar onde gardedes o termómetro e comprobade que tedes o sangue quente.
Ou veña, volvede a poñer o video no Youtube da retransmisión da regata na ETB.
Veña aí¡¡¡
Aúpa Chavalas¡¡¡
Aúpa Rias Baixas¡¡¡
Aúpa Galicia¡¡¡
+Información en Impulso Fijo

Cambio de Rumbo da Singradura

2009-09-13T00:15:00.006+02:00

A Singradura da Relinga foi desde o momento da súa creación o Boletín Electrónico do Grupo de Cultura Mariñeira da Asociación Cultural O Xeito. Foi participar da actividade da agrupación e administrar o blog todo este tempo unha experiencia gratificante. Tivo a Singradura da Relinga unha función de portavocía e espazo catalizador de parte sustancial do debate aberto sobre o que co paso do tempo se foi construíndo o proxecto esteirán de dignificación e defensa da cultura marítima.
Todas as entradas anteriores a esta son testemuño do papel que A Singradura cumpreu no seno do Grupo de Cultura Mariñeira, e recolle a evolución da acción social e a reflexión teórica precedente, sempre con honestidade e sinceridade. A este respecto síntome sumamente satisfeito e dou por bo o traballo realizado.
Agora ben, no seno do Grupo de Cultura Mariñeira téñense producido cambios substanciais, aspecto que coido non compre tratar máis alá dunha das súas consecuencias; o abandono de dous dos membros fundadores entre os que me atopo eu.
Polo tanto, unha das características máis salientables d´A Singradura da Relinga de cumprir unha labor de comunicación social do Grupo perde sentido, o que me levou mesmo a plantexarme este último mes o abandono tamén do blog.
Teño que confesar que xa tiña decidido non continuar coa Singradura, o que nun primeiro momento me producíu a tranquilidade de adoptar a decisión adecuada, sentimento que co paso dos días se transformou en tristeza e mesmo añoranza das amigas e amigos do espazo blogueiro da cultura marítima.
Recibín tamén estímulos positivos de xente da cultura marítima da Ría de Muros e Noia coa que falei, e mesmo dos meus amigos e ex-compañeiros do Grupo de Cultura Mariñeira.
Así as cousas, a Singradura da Relinga vai a continuar emitindo a prol da cultura marítima, baixo uns plantexamentos e criterios diferentes que ainda non están definidos, polo que poderiamos dicir que este blog se atopa en pleno período de refundación. Non sei se definirei atinadamente o rumbo nen se conseguirei levar a Singradura a bo porto, en caso contrario significaría que unicamente alongaría inutilmente a vida a un moribundo. De todas formas, representa un reto e neste sentido adopto como propia a máxima machadiá de que "camiñante non hai camiño, faise o camiño ao andar".
Xa veremos,...

O Balandro Joaquín Vieta na Enseada de Esteiro

2009-09-09T01:08:00.007+02:00

Fotos: Toño Mosquera

Regata de Canoas 09: Fotos

2009-09-08T01:33:00.003+02:00

A cultura marítima é divertida, estas fotos son testemuño delo. Son moitos e variados os elementos do patrimonio da cultura marítima susceptibles de seren recuperados, e entre eles as Regatas de Canoas. Non son máis nen menos importantes que outras manifestacións deportivas de fonda base cultural vinculada ao mar, pero aí están tamén en pleno século XXI grazas á inspiración e impulso da Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial.
As fotos a través das que o seu autor, o amigo e membro da organización da regata Toño Mosquera, da testemuño irrefutable telas a túa disposición aquí.

Fotos do Encontro de Muros

2009-08-18T10:24:00.005+02:00

Fotos do IX Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia. Os autores son membros e amigos do Grupo de Cultura Mariñeira da Asociación Cultural O Xeito.
Para velas, fai click sobre a imaxe ou nesta ligazón; Fotos Encontro de Muros 09
Á vosa enteira disposición amigas e amigos.

Máis fotos do Encontro de Muros de Toni Clapés de Catalunya, e de regalo fotos da XVII Trobada Calella de Palafrugell.

Regata de Canoas: Asociación Joaquín Vieta

2009-08-13T12:41:00.005+02:00

Tamén convidamos aos amigos e amigas da Asociación Joaquín Vieta de Noia a participar na Regata de Canoas. A actitude de colaboración e mesmo compromiso é o máis destacable desde o primeiro momento. O vínculo que desde sempre une a Esteiro coa Vila de Noia, volve a mostrarse en toda a súa plenitude e extensión, con especial intensidade no eido da cultura marítima da Ría de Muros e Noia.

O Balandro Joaquín Vieta no IX Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia

O Joaquín Vieta arribará a Esteiro para participar directamente nos actos da Regata de Canoas xa o sábado pola mañán. Ocupará como non pode ser menos, tratándose de tan senlleira embarcación, un lugar central na Regata de Canoas considerada no seu conxunto como unha actividade amplia orientada a transmitir a toda a cidadanía a importancia e o valor da cultura marítima da que forman parte as regatas de canoas.

O Joaquín Vieta no Encontro de Muros coa Canoa da Esteirana á popa

Posiblemente, pendentes de dilucidar cuestións organizativas de entidade menor, o sorteo de boias, así como a entrega de trofeos se produzan no Joaquín Vieta que se convertirá durante toda a xornada da celebración da Regata de Canoas nun espazo aberto de difusión da cultura marítima, facilitando a visita no Peirao de Esteiro a todas as persoas interesadas.

O vindeiro sábado 15 de agosto integrada no programa das Festas do Carme de Esteiro celebrarase unha Regata de Canoas. Será na Praia de Parameán ás 5 da Tarde organizada polo Grupo de Cultura Mariñeira da Asociación Cultural O Xeito, vinculado á Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial. Contando coa colaboración da Comisión de Festas de Esteiro, da Asociación Deportiva Esteirana Remo e do Concello de Muros. Co respaldo e o apoio da Asociación de Veciños A Ostreira, a Asociación Mar de Muros, a Asociación Mar de Noia, a Asociación de Xubilados do Mar de Muros "Xubimar e a Asociación Joaquín Vieta.
Todas e todos estades convidados.
Seguiremos informando...

Fotos: As fotos que ilustran esta entrada, forman parte dunha selección de perto de 180 fotos das feitas polos membros do Grupo de Cultura Mariñeira da Asociación Cultural O Xeito durante o Encontro de Muros e que compartiremos proximamente con todas as persoas interesadas a través da Singradura da Relinga.

Regata de Canoas: Mar de Noia e Xubimar

2009-08-12T00:18:00.003+02:00

A Asociación Mar de Noia non ten canoa, mesmo non ten barco algún porque o seu proxecto a favor da cultura marítima é fundamentalmente o impulso dun Museo do Mar en Noia. Tamén os convidamos a vir a regata de canoas porque é importante estreitar vínculos de colaboración de todos os que estamos embarcados na defensa e posta en valor da cultura do mar, comprenden e comparten a necesidade de aproveitar a regata de canoas para este labor.

Velas despregadas no IX Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia en Muros 09

A Asociación de Xubilados do Mar de Muros "Xubimar" tamén apoia a regata de canoas. Convidámolos formalmente a asistir coa súa canoa á regata. O espírito de colaboración foi total e valoraron asistir, mais a realidade das cousas imponse en moitas ocasións aos desexos como é neste caso, e transmitíronnos que non poderán participar por mor de non dispoñer de integrantes dabondo para a tripulación e tamén nos puxeron de manifesto o feito obxectivo da relativa pouca eslora do seu barco para regatear a remos.

O gran porte tamén estivo presente no Encontro de Muros

Mesmo nos chegaron a ofrecer a canoa se eramos nós os que poñiamos os bogadores e bogadoras, oferta que declinamos ainda que a valoramos e agradecemos.

O vindeiro sábado 15 de agosto integrada no programa das Festas do Carme de Esteiro celebrarase unha Regata de Canoas. Será na Praia de Parameán ás 5 da Tarde organizada polo Grupo de Cultura Mariñeira da Asociación Cultural O Xeito, vinculado á Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial. Contando coa colaboración da Comisión de Festas de Esteiro, da Asociación Deportiva Esteirana Remo e do Concello de Muros. Co respaldo e o apoio da Asociación de Veciños A Ostreira, a Asociación Mar de Muros, a Asociación Mar de Noia, a Asociación de Xubilador do Mar de Muros,....
Todas e todos estades convidados.
Seguiremos informando...

Fotos: As fotos que ilustran esta entrada, forman parte dunha selección de perto de 180 fotos das feitas polos membros do Grupo de Cultura Mariñeira da Asociación Cultural O Xeito durante o Encontro de Muros e que compartiremos proximamente con todas as persoas interesadas a través da Singradura da Relinga.

Regata de Canoas: Asociación Mar de Muros

2009-08-10T08:44:00.006+02:00

As amigas e amigos da Asociación Mar de Muros, foron capaces de erixirse en pilar organizativo do IX Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia, e sair airosos do reto.

Detalle da Dársena de Muros durante o Encontro de Embarcacións

Tamén a eles cursamos invitación formal para participar coa súa canoa na Regata de Canoas, porque ademáis de asumir gran peso da organización do Encontro de Muros tamén foron capaces de botar ao mar unha fermosa canoa, dotada de vela mais tamén obviamente apropiada para as regatas a remos.

Detalle do Hidria II no Encontro de Muros

Expresáronnos o seu total e absoluto apoio para a celebración da Regata de Canoas, ainda que desafortunadamente por mor de ter a Canoa no Taller de Carpintería de Ribeira que a construeu, posiblemente non poidan asistir para participar directamente na regata. De todos os xeitos compartimos a concepción sobre a Regata de Canoas, consideramos que consiste en recuperar unha manifestación deportiva e cultural tradicional de fonda raigame creando espazos para a defensa e posta en valor do patrimonio do mar, e que neste sentido configura sobre todo un espazo de encontro e diálogo das persoas e entidades nas que se sustenta a Cultura Marítima na Ría de Muros e Noia, polo que con ou sen canoa (agardemos que finalmente poidan asistir con ela) a Asociación Mar de Muros estará con nós aportando o seu respaldo.

O vindeiro sábado 15 de agosto integrada no programa das Festas do Carme de Esteiro celebrarase unha Regata de Canoas. Será na Praia de Parameán ás 5 da Tarde organizada polo Grupo de Cultura Mariñeira da Asociación Cultural O Xeito, vinculado á Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial. Contando coa colaboración da Comisión de Festas de Esteiro, da Asociación Deportiva Esteirana Remo e do Concello de Muros. Co respaldo e o apoio da Asociación de Veciños A Ostreira, a Asociación Mar de Muros,...
Todas e todos estades convidados.
Seguiremos informando...

Fotos: As fotos que ilustran esta entrada, forman parte dunha selección de perto de 180 fotos das feitas polos membros do Grupo de Cultura Mariñeira da Asociación Cultural O Xeito durante o Encontro de Muros e que compartiremos proximamente con todas as persoas interesadas a través da Singradura da Relinga.

Regata de Canoas: A.VV. A Ostreira de Abelleira

2009-08-06T23:15:00.003+02:00

O de Abelleira é alucinante. O proceso de construcción da canoa "A Ostreira" así como a súa presentación en sociedade aportou ao conxunto da cultura mariñeira un paradigma de bo facer e participación veciñal exemplar arredor dunha iniciativa colectiva.

Canoa de Abelleira no Encontro de Muros 09

O asociacionismo "billeirán" goza dunha excelente saúde, como ten demostrado no Encontro de Muros, creando tecido social do que distingue as sociedades capaces de superarse a si mesmas en positivo. A proposta xurdida no seno da sociedade civil de Abelleira é tan enriquecedora que calquer modelo de articulación do asociacionismo marítimo que non se inspire nela, estará a desperdiciar unha referencia magnificamente suxerente.

Canoa de Abelleira no IX Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia 09

Desde o Grupo de Cultura Mariñeira cursamos invitación á A.VV. A Ostreira para participar na Regata de Canoas, e a resposta foi deste o primeiro momento de disposición á colaboración xenerosa. Unha das canoas chamadas a facer historia na recuperación, das que xa se daban por desaparecidas Regatas de Canoas, é esta embarcación construida para uso social polo Mestre Carpinteiro de Ribeira Manuel Brea que ten confirmada a súa presencia na Regata de Canoas.

O vindeiro sábado 15 de agosto integrada no programa das Festas do Carme de Esteiro celebrarase unha Regata de Canoas. Será na Praia de Parameán ás 5 da Tarde organizada polo Grupo de Cultura Mariñeira da Asociación Cultural O Xeito, vinculado á Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial. Contando coa colaboración da Comisión de Festas de Esteiro, da Asociación Deportiva Esteirana Remo e do Concello de Muros. Co respaldo e o apoio da Asociación de Veciños A Ostreira,...
Todas e todos estades convidados.
Seguiremos informando...

Fotos de Joan Sol de El Mar és el Camí

Regata de Canoas: Concello de Muros

2009-08-06T00:36:00.003+02:00

Desde un punto de vista organizativo a Regata de Canoas está a acadar unha dimensión que fai imprescindible o concurso do Concello.

Resulta necesario contar cos medios municipais para afrontar a organización da regata minimizando a posibilidade de que os nosos propios recursos resulten insuficientes, así como para mellorar a intendencia, apoiándonos na disponibilidade da dotación material de titularidade municipal para a organización de eventos deportivos e culturais.

Paulino Luaces, Alcalde de Muros, lanzando a botella no bautizo da Canoa da Esteirana no ano 1981

Para eso contamos co respaldo do Concello de Muros nun momento no que resalta pola súa sensibilidade a respecto da importancia que efectivamente ten a cultura do mar , como demostrou implicándose e facilitando a celebración do IX Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia este xullo pasado en Muros.

Canoa da Esteirana no Taller do Mestre Carpinteiro de Ribeira Manuel Brea a finais do 2007

Contamos coa colaboración de María Xosé Afonso, concelleira do equipo de goberno do Concello de Muros, e que posiblemente foi a representante política xunto co Alcalde Domingos Dosil que máis aportou no seu ámbito á boa marcha do Encontro de Muros.
Para nós, contar coa interlocución da esteirana "María Xosé da Caseira", supón unha garantía próxima de colaboración efectiva.
Contaremos cos servizos da Agrupación Local de Protección Civil, así como coa posibilidade de uso do equipo municipal de megafonía para exteriores, o que nos permitirá afrontar a organización da Regata de Canoas con maior seguridade e eficacia.

O vindeiro sábado 15 de agosto integrada no programa das Festas do Carme de Esteiro celebrarase unha Regata de Canoas. Será na Praia de Parameán ás 5 da Tarde organizada polo Grupo de Cultura Mariñeira da Asociación Cultural O Xeito, vinculado á Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial. Contando coa colaboración da Comisión de Festas de Esteiro, da Asociación Deportiva Esteirana Remo e do Concello de Muros
Todas e todos estades convidados.
Seguiremos informando...

Regata de Canoas: Club de Remo

2009-08-05T23:19:00.004+02:00

O precedente na Ría de Muros e Noia dos clubs de remo federados que desenvolven a súa actividade desde os anos 80 é o remo tradicional en Canoas. Este é un aspecto común tanto para o Club do Mar de Noia, Club de Remo de Muros e Asociación Deportiva Esteirana Remo. En todos os casos os homes e mulleres das regatas de canoas cumpriron o papel de inductores e participaron de xeito directo no proceso de fundación das tres entidades. Neste sentido o espírito do remo en canoas nunca desapareceu totalmente na medida en que continuou vivo nos clubs de remo federados da ría.

Canoa da Esteirana na primeira botadura no ano 1981 na Praia de Parameán coa Illa da Creba ao fondo

Coa organización da Regata de Canoas estamos implicados na recuperación do espírito e da inmensa carga emocional que esto supón para moitas persoas, mais pretendemos que o efecto catalizador se produza mediante a recuperación da Regata de Canoas propiamente dita.
Para esto non se precisa respaldo nun sentido abstracto, que tamén o hai, senón no sentido práctico no que ao montaxe do campo de regatas se refire.

Trainera da Esteirana en regata na Liga Galega de Traineras da actual temporada 2009

A montaxe do campo de regatas é unha cuestión tan sumamente importante que se non se cumpre o requisito dunha alineación adecuada dos trens de boias, que garanticen a igualdade de todas as canoas en liza, o evento organizado pode ser nomeado de moitas formas diferentes pero non será merecedor de ser chamado regata, así de importante é esta cuestión.
Para afrontar con solvencia e garantía de éxito a montaxe do campo de regatas contamos coa colaboración da Asociación Deportiva Esteirana Remo tanto na cesión de todo o material para colocar o campo de regatas(boias, cabos, rizóns, mortos, etc...) así como asesoramento, se for preciso, dos responsables do club na montaxe do campo nas regatas de bateis, traiñeiriñas e traiñeiras organizadas todas as temporadas.
O vindeiro sábado 15 de agosto integrada no programa das Festas do Carme de Esteiro celebrarase unha Regata de Canoas. Será na Praia de Parameán ás 5 da Tarde organizada polo Grupo de Cultura Mariñeira da Asociación Cultural O Xeito, vinculado á Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial. Contando coa colaboración da Comisión de Festas de Esteiro, da Asociación Deportiva Esteirana Remo,...
Todas e todos estades convidados.
Seguiremos informando...

Regata de Canoas: Comisión de Festas

2009-08-05T08:25:00.005+02:00

As regatas de canoas no século XX foron as principais manifestacións deportivas populares na Ría de Muros e Noia. Representan unha realización colectiva de dimensións históricas no ámbito dos deportes náuticos e despois de perto de tres décadas sen celebrarse, están a perder o lugar preeminente que sempre ocuparon no imaxinario colectivo, como elemento constitutivo do patrimonio marítimo inmaterial.

Canoa da Esteirana no Taller de Breola a finais do ano 2007

Existía na Ría de Muros e Noia un amplo e mesmo denso calendario de regatas de canoas coincidindo cada regata coa celebración das Festas do Carme en cada localidade da Ría. Corría a organización a cargo da Comisión de Festas da vila ou pobo da canoa anfitriona; de Portosín, de Porto do Son, de Boa, de Noia, do Freixo, de Esteiro, de Muros, de Louro, por mencionar as localidades de regatas máis importantes e de celebración máis estable.

O mestre carpinteiro Manuel Brea traballando na Canoa da Esteirana a finais do 2007

Se ben no proxecto que plantexamos de recuperación das Regatas de Canoas na Ría de Muros e Noia o elemento central e o motor impulsor son os colectivos e asociacións de cultura marítima, consideramos que é fundamental polo seu valor simbólico, outorgar un lugar relevante ás Comisións de Festas e fixar a celebración de cada regata que nun futuro se poida incluir ao calendario anual de Regatas de Canoas na data na que se celebren as Festas do Carme.
A Comisión de Festas de Esteiro do verán 2009 sumouse ao proxecto logo de serlle plantexado formalmente polo Grupo de Cultura Mariñeira, integrando a Regata de Canoas no programa de festas, colaborando así a proporcionar un marco idoneo para a súa realización así como aportando os trofeos que serán entregados ás canoas participantes.
O vindeiro sábado 15 de agosto integrada no programa das Festas do Carme de Esteiro celebrarase unha Regata de Canoas. Será na Praia de Parameán ás 5 da Tarde organizada polo Grupo de Cultura Mariñeira da Asociación Cultural O Xeito, vinculado á Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial. Contando coa colaboración da Comisión de Festas de Esteiro.
Todas e todos estades convidados.
Seguiremos informando...

Regata de Canoas: prólogo

2009-08-03T23:38:00.006+02:00

Hai máis de dúas décadas que non se organiza unha Regata de Canoas na abra esteirá. Cando comezamos coa recuperación da "Canoa da Esteirana" alá polo ano 2005 non albiscabamos sequera a posibilidade de reeditar a celebración dunha regata.

Canoa da Esteirana en Abril de 2005

A ilusión basicamente era volver a ver sulcar o mar a aquel mítico barco impulsado á proa coa forza e a beleza dunha remada acompasada. Construida en Esteiro no 1981 no Taller dos mestres carpinteiros de ribeira Cadornas e Capelán especificamente para as Regatas de Canoas. Mais resultou que a forza e o empuxe da onda expansiva, na Ría de Muros e Noia, da Cultura Marítima Organizada deu lugar á recuperación e nova construcción de máis canoas, por parte de agrupacións cidadás que no seu conxunto conforman/conformamos unha vizosa realidade, da que todos sen excepción temos a responsabilidade e o estimulante reto de amplificar e converter nun espazo cultural dinámico, amable e capaz de representar ao conxunto da sociedade, para así mellor dignificar e poñer en valor o noso patrimonio marítimo material e inmaterial.

Detalle da Canoa da Esteirana coa única bancada que conservaba en Abril do 2005

Estase a producir un bulir prometedor de ideas, propostas, e por suposto tamén iniciativas concretas.
O vindeiro sábado 15 de agosto integrada no programa das Festas do Carme de Esteiro celebrarase unha Regata de Canoas. Será na Praia de Parameán ás 5 da Tarde organizada polo Grupo de Cultura Mariñeira da Asociación Cultural O Xeito, vinculado á Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial.
Todas e todos estades convidados.
Seguiremos informando...

Pesca na Rede de Imaxe do Encontro de Muros

2009-07-24T02:15:00.002+02:00

O Hidria II, a historia dun barco a vapor

Navegando por Muros e Noia n´A Moura

IX Encontros de embarcacións tradicionais en Muros

Excelente traballo xornalístico de Bocixa e Raquel Rei para Anosaterra Diario

Foto de Joan Sol de El Mar és el Camí

Canoa da Esteirana no Encontro de Muros

2009-07-24T01:22:00.002+02:00

Foto de Joaquín Yarza de Modelismonaval.com

Follas Voandeiras de Cultura Marítima da Vila de Esteiro (Recopilación)

2009-07-21T00:48:00.003+02:00

1-Asteleiros do Esteiro
2-O Artón
3-Garza Real
4-Esteiro Industrial
5-Lancha Xeiteira

6-A Fos de Esteiro
7-O Afloramento
8-O Campo de Fútbol
9-A Pedra de Davide
10-O Galeón
11-Industria da Salga
12-Salgadeira
13-Casa Vivenda do Fomentador
14-Canoa
15-Asociacionismo Activo (1986)

Asociacionismo Activo (1986)

2009-07-21T00:09:00.006+02:00

Folla voandeira Nº15 de Cultura Marítima da Vila de Esteiro.

ASOCIACIONISMO ACTIVO (1986)

PLAN DE ACTUACIÓN E COMPOSICIÓN DA CANDIDATURA Á DIRECTIVA DA S.C.R.D. ESTEIRANA.

-Os cargos da directiva serán a nivel burocrático.

-Cada persoa ou persoas levarán unha sección ou actividade da Sociedade.

-Os xogadores e adestradores non cobran.

-Este programa intentarémolo levar a cabo no tempo de dous anos.

OBXECTIVOS:

-Transformar o actual club na verdadeira S.C.R.D. ESTEIRANA.

-Limpeza do campo e instalacións deportivas.

-Intentar resolver (PAGAR) ás débedas da sociedade.

-Aproveitamento da canteira (xogadores de Torea, Abelleira, Tal e Esteiro ou calquera outro da zona) que preste os seus servizos GRATUITAMENTE.

-Intensificar os contactos co Colexio de E.X.B., Concello, e outras entidades e sociedades oficiais.

-Política de colaboración con equipos da comarca: Freixo, Outes, Muros,...

-Creación dun Boletín Bimensual da Sociedade.

-Rematar o edificio.

-Construcción dunha pista polideportiva.

-Revisar e facer cumprir o contrato de arrendamento do Local Social.

ACTIVIDADES:

Sociais:

-Política popular de socios.

-Fomentar a creación da A. VV de Esteiro.

-Fomentar a creación da Sociedade do Monte Parroquial.

Culturais:

-Teatro, biblioteca, cine, recitais e creación dunha escola musical, etc.

Deportivas:

-Fútbol (Categoría Infantil, Benxamín, Xuvenil, Afeccionados, de Bisbarras, Veteranos e Feminino).

-Carreira a pé, baloncesto, ciclismo, e remo.

Recreativas:

-Festas parroquiais, xincanas e bailes de socios.

-Ampliar a iniciativa da actual Comisión de Festas para a construcción dun palco permanente na Alameda.

Folla Voandeira nº 15 patrocinada por CERVEXARÍA LOCAL.

Estás no Local da Esteirana, amiga e amigo, pois estás no lugar físico no que con ilusión colectiva e a través do diálogo participativo se cimentaron as bases do Asociacionismo Esteirán da Actualidade.

Colaboración: O noso obxectivo é visibilizar socialmente e poñer en valor o amplo e rico patrimonio da cultura marítima da Vila de Esteiro, tanto na vertente material como inmaterial. Para compartir as túas opinións, coñecementos e sensibilidade a respecto da cultura do mar podes contactar con nós mediante o e-mail o_xeito@yahoo.es, ou chamando ao teléfono 630244012.

Máis información: http://singraduradarelinga.blogspot.com/

Edita:Grupo de Cultura Mariñeira da A.C. O Xeito.

Vinculado á Federación Galega da Cultura Marítima e Fluvial

Xullo 09

Canoa

2009-07-20T10:03:00.008+02:00

Folla voandeira Nº14 de Cultura Marítima da Vila de Esteiro.

CANOA

As bucetas, canoas ou botes de Fisterra, son barcos alongados de proa e popa bastante bicudas e semellantes entre si, que están presentes, con sensibles variacións, en toda a costa galega. Na súa orixe terían traballado como auxiliares de embarcacións maiores. Son barcos que se adaptan moi ben á navegación en zonas de correntes polo que sempre foron moi valoradas para a pesca con liñas e palangres tripuladas por un, dous ou tres mariñeiros na busca de pescas como a faneca, o congro ou o polbo. En canto á vela, poden empregar coa fin de propulsarse tanto a vela latina como a vela ao terzo. Aínda que pola súa construcción alongada característica, coa presenza dos bancos, así como a ausencia de tilla ou corredores fan da buceta unha embarcación moi sinxela, polo que podemos afirmar que é basicamente unha embarcación idónea para o remo, xa que ofrece ouca resistencia ao avance i é de fácil varada, aspecto moi a ter en conta para os días de mal tempo nos portos situados nas rías de Muros e Fisterra.

Extracto de Onde se vive o mar,pequena guía de embarcacións ,Lino Prieto Prol. Ed. Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial, 2008.

Folla Voandeira nº 14 patrocinada por RESTAURANTE MUÍÑO.

Estás no Muíño, saes á porta e saíndo de fronte ao esteiro chegarás a beira do mar a un dos máis importantes atracadoiros de barcos da nosa vila; O Artón hoxendía integrado no Paseo Marítimo segue sendo un espazo social de convivencia para o atraque de embarcacións: botes, gamelas, canoas e outras embarcacións modernas herdeiras dun espírito creado polos Pailebotes, Lanchas do Xeito, Galeóns, Racús, Enviadas, Traiñeiras...

Máis información: http://singraduradarelinga.blogspot.com/

Edita:Grupo de Cultura Mariñeira da A.C. O Xeito.

Vinculado á Federación Galega da Cultura Marítima e Fluvial

Xullo 09

Breve crónica do Encontro de Muros

2009-07-17T08:04:00.010+02:00

O Encontro de Muros no seu conxunto foi absolutamente impresionante, no adecuado das liñas mestras do seu diseño, que foi unha realización colectiva de enorme envergadura, por parte da Comisión Organizadora e da Federación.
O programa de actividades foi tan amplio, de tan alta calidade e desenvolto con tanto éxito que resulta unha tarefa inabarcable nunha entrada dun blog, debullar e valorar cun mínimo de xustiza hacia os homes e mulleres que o protagonizaron, entre os que sobresaen as veciñas e veciños de Muros que lle proporcionaron con participación e colaboración unha dimensión próxima e trascendente a un tempo á principal cita de Cultura Marítima de Galicia.
Así que nos sumamos á proposta do Bou de Vara de aportar unha frase resume que nos foi transmitida por un vello lobo de mar esteirán:
"CANTA VELA, CANTA FESTA, ESTO SÍ QUE É CULTURA MARIÑEIRA".

Partimos da idea de que hai tantos Encontros de Muros como colectivos e persoas teñen participado nel, e que o Encontro de Muros en conxunto é a conxunción sinérxica desas múltiples e diversas achegas e olladas.
Unha desas sensibilidades inxerida nun mar de diversidade é a do noso colectivo, O Grupo de Cultura Mariñeira da Asociación Cultural O Xeito que queremos compartir cun pouco mais de detalle:
1-Ao aprobarse a inclusión dunha Regata de Canoas no programa de actividades comezou o traballo concreto de cara ao encontro para a conformación dunha tripulación de remadores e remadoras que nos representase. Falouse con moitos remadores de Esteiro e a constelación de contactos e complicidades creada é semente de futuro colleitada de forma plenamente satisfactoria.
2-Rematamos a restauración da Canoa da Esteirana a finais do verán pasado polo que naquel momento decidimos non botala ao mar ata este verán, coincidindo co Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia (daquela non sabiamos que sería no Porto veciño de Muros) no que fariamos a súa presentación á xente da cultura marítima. A semana previa ao Encontro o barco foi ao mar a hinchar; dous días no mar fondeada no Peirao de Somorto e a Canoa "facía auga como un cesto".
3-Non tiñamos previsto que nos pasara esta incidencia que obviamente poñía en serio perigo a participación da Canoa no Encontro. Houbo que calafatear con urxencia mediante un método que os membros do grupo máis activos consideraron adecuado. O noso Mestre Carpinteiro de Ribeira, Manuel Brea Olveira, foi informado con posterioridade ao calafateo e deu a súa aprobación.
4-De novo a Canoa a hinchar, e os dedos cruzados. Subimos a canoa ao porto e chicamos á auga, parece que pechou. Veña, ao mar¡¡¡. Efectivamente o barco xa non facía auga e os remeiros deron as primeiras bogadas e a valoración que fixeron é que o barco "anda ben".
5-O primeiro día do Encontro participamos na Arribada. Alí cos nosos humildes remos entre tanta embarcación tan variada e fermosa, alcanzamos cotas de alegría tan elevadas que non hai unidades de medida capaces de collela dentro. Así de contentos e satisfeitos estabamos.
6-O Venres os barcos viñeron a Esteiro dentro da actividade Proa á Creba e atracaron no Peirao. A resposta cidadá foi impresionante, estaba todo pobo pendente e o número de espectadores da travesía na Fos de Esteiro e as manobras de atraque no Peirao convertérono nunha actividade de participación masiva.
Dun civismo digno de mención foi a colaboración dos socios do Club Náutico de Esteiro que sacaron os barcos do seu pantalán para permitir atracar ás embarcacións do Encontro, así como tamén fixeron os bateeiros e os mariscadores. O Grupo de Cultura Mariñeira transmiteu que existía esa necesidade e todo o que recibimos foi colaboración, e compromiso para que os tripulantes dos barcos tiveran todas as facilidades e se sentisen cómodos e ben acollidos.
O Posto de reparto gratuito de bebidas e empanadas para tripulantes , que montamos nas instalación da Lonxa de Esteiro cedida para a ocasión pola Confraría de Pescadores de Muros, resultou carecer das provisións precisas para o número e "sede" dos tripulantes, que tiñamos previsto fosen menos. Fixemos viaxes ao Almacén de Bebidas para repoñer ata que se agotou o noso orzamento, así foi e así o contamos.
Proa á Creba é para nós algo sinxelamente memorable.
7-Saída a remar o Sábado pola tarde na que medimos á nosa canoa coa traiñeira basca. En terra esteiráns e bascos cada un animando polos seus, primeira aproximación tímida e posterior confraternización remeira de homes e mulleres de remo da Ría de Muros e Noia e Euskal Herria.
Tamén participamos no Encontro Blogueiro que foi unha experiencia totalmente enriquecedora e da que daremos conta con posterioridade.
8-A única decepción: o Domingo suspendeuse a Regata de Canoas. A regata era para as once de mañán e as dez estabamos en Muros a tripulación da canoa, case todos os membros do noso colectivo, numerosos membros da asociación da que formamos parte e algúns afeccionados e afeccionadas que se desprazaran de Esteiro a Muros en coche para ver a regata.
Hai máis de dúas décadas que non se celebra na Ría de Muros e Noia unha regata de canoas e estivemos a punto de conseguir comezar o inicio da súa recuperación no que consideramos o mellor marco posible, como era o Encontro de Muros, o IX Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia. O positivo é que queda o contacto establecido cos amigos e compañeiros de Muros e Abelleira. Nós propuxemos facer a regata nas Festas do Carme de Muros e non puido ser porque non lle encaixaba a data a Mar de Muros. En todo caso non nos rendimos e tentaremos organizala nas Festas do Carme de Esteiro que son en Agosto.
9-Na tarde do domingo, a decepción da suspensión da Regata de Canoas xa quedou compensada coa volta da Canoa da Esteirana despois de catro días estupendos nos pantaláns do Encontro, remolcado nada menos que polo Joaquín Vieta de Noia. A estampa da Canoa da Esteirana remolcada polo Joaquín Vieta aparecendo trala Punta da Canselada e o neboeiro, para entrar na Fos de Esteiro é algo sinxelamente grandioso.
10-No Peirao de Esteiro, contando coa participación de amigas e amigos persoais de Agrelo así como de Solita Roo (a súa muller) as tripulacións do Joaquín Vieta e da Canoa da Esteirana fixemos unha ofrenda floral en memoria de Xosé Agrelo Hermo, autor de Derrota e Singraduras do Joaquín Vieta. Fixemos unha homenaxe a unha persoa que queremos e admiramos, polo que nos ten deixado, o que nos ten aportado e o que nos sigue aínda hoxe proporcionando desde a permanencia do seu exemplo e tamén a través da súa obra publicada.
Foto da Canoa de Abelleira: Una Mirada a la Ría de Vigo

Encontro Blogueiro Aberto de Cultura Marítima e Fluvial

2009-06-24T21:06:00.001+02:00

As entidades integradas na Federación Galega da Cultura Marítima e Fluvial pulan pola defensa, socialización e posta en valor do patrimonio material e inmaterial da Cultura Marítima e Fluvial de forma organizada.
Unha das angueiras desde a creación da FGCMF é a difusión das actividades da propia FGCMF e das asociacións integrantes, e dunha visión aberta da cultura marítima e fluvial polo que o aproveitamento das novas tecnoloxías da información na consecución deste obxectivo dislúmbrase como unha ferramenta útil.
Actividade: reunírmonos para fomentar o mutuo coñecemento e o diálogo
Integrado no Programa de Actividades do IX Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia, convócase o ENCONTRO BLOGUEIRO ABERTO DE CULTURA MARÍTIMA E FLUVIAL, coa intención de fomentar o mutuo coñecemento e o diálogo entre todas as persoas que administrando blogs (ou calquer outra ferramenta interactiva de comunicación), constrúen e amplían o espazo na rede da Cultura Marítima e Fluvial.
Esquema do Encontro Blogueiro de Muros: ponencias libres e debate
1. A presentación do Encontro por parte do administrador do web oficial da FGCMF.
2. Intervencións das persoas participantes inscritas de non máis de dez minutos, expoñendo e compartindo aquelas consideracións da súa elección.
3. Debate entre as persoas participantes moderado polo webmaster de Culturamaritima.org.
4. Debate aberto ao público.
O Encontro Blogueiro de Muros é aberto podendo participar en calidade de ponente toda persoa que se teña inscrito debidamente.
Tamén poden participar persoas que manteñan na rede instrumentos de comunicación interactivos distintos aos blogs como poden ser foros, sitios web persoais, etc.
O tema das ponencias será libre desenvolvendo aspectos diversos da Cultura Marítima e Fluvial.
Lugar data e inscrición:
O Encontro Blogueiro de Muros celebrarase o Sábado 11 de Xullo ás 20 horas no TELECENTRO da Casa da Cultura de Muros, habilitada con conexión a Internet e un proxector que permita aos/ás ponentes apoiar as súas intervencións en imaxes obtidas dos ordenadores conectados á rede.
A inscrición realizarase mediante correo electrónico a través de encontroblogueiro@culturamaritima.org.
Organiza: Culturamaritima.org e Comisión do IX Encontro.

Nota: O habitante das Cirberadegas da Singradura da Relinga, O´Fartura, apenas é parte da identidade dixital do membro do Grupo que administra o blog. Este último, o de carne e oso, anda estes días e durante as vindeiras semanas metido en cambios de entidade que lle deixan escaso tempo para o lecer, e mesmo co acceso a internet limitado de tal xeito que moi ao seu pesar nos prolegómenos do Encontro de Muros, apenas ten posibilidade de actualizar a Singradura.
Amigas e amigos do espazo da cultura marítima e fluvial na rede, contodo xa estou inscrito no Encontro Blogueiro de Muros, que é unha cita a que baixo ningún concepto quixera faltar. Vémonos en Muros¡¡¡¡

Casa Vivenda do Fomentador

2009-06-16T08:41:00.006+02:00

Folla voandeira Nº13 de Cultura Marítima da Vila de Esteiro.

CASA VIVENDA DO FOMENTADOR

O fomentador e a súa familia habitaban unha vivenda situada nun dos lados máis curtos do rectángulo. Nun primeiro intre tamén era un andar como o resto das edificacións. Noutras ocasións, coincidindo cos anos de prosperidade, habilitouse unha segunda planta. A vivenda situábase na banda do edificio máis preto da praia, orientada cara o este ou nordeste.

O edificio adicado a vivenda podía ornamentarse en portas e ventás. Estaban xeralmente adinteladas ou rematadas con arcos de medio punto moi rebaixados. O exterior da vivenda franqueábase por medio dunha porta lixeiramente desprazada do centro. Era tamén relativamente frecuente a presencia de balcóns construídos con ferro forxado que moitas veces delataban a presencia de grandes cristaleiras.

A distribución das habitacións perseguía moito máis que a comodidade. Estaban deseñadas de tal xeito que o fomentador puidera manter un estricto control do negocio. Así, o despacho do almacén dispoñía dunha ventá desde a que o fomentador controlaba as actividades interiores. A continuación, e na outra banda, seguían as ventás da vivenda familiar. Trala oficina do fomentador situábase a habitación do encargado ou capataz desde a que tiña acceso visual ás instalacións, facilitando o réxime de productividade dos operarios, na súa meirande parte mulleres.

Á esquerda do edificio destiñado a vivenda situábanse os lagares –píos-, o almacén de sal –alfofín-, o almacén de utensilios da fábrica e o taller de carpintería. Á dereita estaban os depósitos do saín e o morto.

Extracto de A Industria derivada da pesca no Concello de Porto do Son. As salgadeiras (1774-1934), Manuel Mariño del Río. Ed. Toxosoutos, 1996.

Folla Voandeira nº 13 patrocinada por BAR O MUELLE.

Estás no Bar Muelle, saes á porta e estarás no peirao de Esteiro, antigamente peirao de Don Adelino (Fomentador esteirán). Se te das media volta e observas o inmoble do que acabas de sair, estás a mirar unha valiosa mostra dunha arquetípica Casa Vivenda do Fomentador.

Máis información: http://singraduradarelinga.blogspot.com

Edita:Grupo de Cultura Mariñeira da A.C. O Xeito.

Vinculado á Federación Galega da Cultura Marítima e Fluvial

Xullo 09

Salgadeira

2009-06-15T13:36:00.006+02:00

Folla voandeira Nº12 de Cultura Marítima da Vila de Esteiro.

SALGADEIRA

A construcción é un patio rectángular con combarrizos todo arredor, podendo estar tamén cuberto na súa totalidade cos tellados descansando en colunas ou en pés direitos.

Nun dos lados maiores está o morto, que é un enlousado de pedra, a rentes do chan, feito con laxas de catro pés en cadro, ben asentadas unhas á beira das outras. O grandor do morto varía asegún a importancia da instalación. Ó longo do morto hai unhas canles que veñen dar a unha central que remata a súa vez no frente do morto, na lagareta ou pozo da grasa. Todas estas canles teñen unha lixeira incrinación, atopándose o seu punto máis baixo no remate transversal.

Polo meio do morto, no senso lonxitudinal atópanse unhas pedras espetadas no chan -machos- que teñen uns buratos polos que vai unha trabe de madeira ou entenola, pouco arredada do chan.

Do outro lado da instalación atópanse os pilos, píos ou lagares, tanques de mamposto que meden dous metros e meio de lado por un e meio de fondo. Son varios, de acordo co grandor da instalación, e van provistos de tapas de madeira ou batiportes que descansan nuns pontóns que atravesan o pilo.

En cada fábrica hai tamén un depósito pró sal, almacéns para as barricas, redes, etc., e, nas de certa importancia, unha carpintería para faguel-os envases.

Extracto de O Mar e os ríos, Xaquín Lorenzo. Ed. Galaxia, 1995.

Folla Voandeira nº 12 patrocinada por BAR TAVILO.

Estás no Tavilo, saes á porta e estarás dentro do perímetro da antiga Salgadeira dos Portals, se colles á esquerda a poucos metros poderás observar a Casa Vivenda do Fomentador na que poderás identificar un elemento arquitectónico que a fai absolutamente especial, como é unha capela da que o elemento máis visible é un pequeno campanario.

Máis información: http://singraduradarelinga.blogspot.com

Edita:Grupo de Cultura Mariñeira da A.C. O Xeito.

Vinculado á Federación Galega da Cultura Marítima e Fluvial

Xullo 09

Camisola do Bou de Vara

2009-06-12T23:54:00.003+02:00

O Bou de Vara coa intención de dinamizar o espazo na blogosfera da Cultura Marítima, pon en circulación unhas camisolas que prometen lanzar a vara de portar a unha distancia olímpica. Descoñecemos se existe relación entre ambos acontecementos mais coincide a posta en circulación da Camisola boudevara co inicio da temporada galega de regatas de dornas, unha nova disciplina deportiva que xa consolidada tamén lanza a cultura marítima a unha posición de visibilidade social, da que estamos -tamén os que non navegamos en dorna- co peito cheo dunha alegría que nos enche de enerxía.
Repetimos que descoñecemos a interpretación que os promotores lle dan a imaxe que ilustra a camisola, mais eso non quita que nós lle deamos para diante e busquemos a nosa propia coa intención de buscarlle xeito á cousa,...
Do que sí non hai dúbida é do que nos din Xaquín e Lino:
"A partires de hoxe mesmo todos aqueles que desexedes contar con esta peza de pret â porter no voso fondo de armario, a fin de lucila nas vosas galas, ceas familiares ou incluso para sair a enchisparse con ela enriba... (tamén vale para vestila e saír á rúa sen máis) só tedes que enviar un mail a xaquin@beiradomar.es ou linoprieto@gmail.com e solicitar os vosos exemplares, indicando tamén a talla."
Este verán non o dubides, a versatilidade e o deseño abriranche un amplo horizonte de posibilidades, pon unha Camisola do Boudevara na túa vida.

Cartel: IX Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia

2009-06-11T11:06:00.007+02:00

Cartel Oficial
Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia. Muros 2009

Dada a súa utilidade en canto á transmisión dos obxectivos, e a explicitación do marco conceptual en base ao que se elaborou o Programa no que se estructura o Encontro, recomendamos a lectura do Avance de Xuño do Programa de Actividades do Encontro:

Encontro Muros 2009: Difusión

2009-06-10T11:28:00.005+02:00

Cultura Galega.org: Muros acollerá o IX Encontro de Embarcacións Tradicionais
Vieiros: O mar de Muros faralle sitio a unha nova cita co patrimonio marítimo do país
La Voz de Galicia (Barbanza): El encuentro de embarcaciones de Muros reunirá a más de cien naves
La Voz de Galicia (Barbanza):Un Taller formará a los hosteleros para elaborar productos del mar
A Nosa Terra: Consolídase o Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia
A Nosa Terra:Vítor Fernandez "O noso lema é darlle novas vidas ás vellas embarcacións"

Na Singradura da Relinga puxémonos a buscar información nos medios de comunicación, sobre a Presentación Oficial no Museo do Pobo Galego do IX Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia. Muros 2009. A nosa intención é realizar unha valoración sobre a cobertura informativa da que é obxecto a actividade da cultura marítima, desde unha perspectiva crítica despois de constatar que nun evento tan importante como foi a Tall Ship en Vigo, a presencia das embarcacións tradicionais da Federación foi absolutamente ninguneada, o que desde logo representa un precedente inexplicable e que invita a unha reflexión necesaria.
Coñecendo o esforzo colectivo que supón a organización do Encontro, comprobar a falta de interese dos medios de comunicación en xeral, podería resultar desalentador, mais en todo caso a presentación de onte apenas representa un primeiro chanzo na comunicación social do Encontro.
Sendo positivos, considerando que as pautas de comunicación do Encontro son adecuadas en relación aos medios dos que se dispón, a medida que se aproxime o comezo do Encontro previsiblemente a atención e a cobertura informativa se incrementará.

Fotos: A Canoa de Abelleira

2009-06-09T12:44:00.006+02:00

As fotos son da autoría de Antón Priegue "Capote", membro da directiva da Asociación Cultural Pontevella, actor do Grupo de Teatro da A.C. O Xeito, e amigo desde hai tempo de quen habita nas Ciberadegas da Singradura da Relinga.
Gracias polas fotos, e transmitirvos desde o Grupo de Cultura Mariñeira da A.C. O Xeito que compartimos con vós a ilusión por este magnífico proxecto, que botáchedes hai xa un tempo a andar e que agora está a chegar a bo porto da man do Mestre Carpinteiro de Ribeira Manuel Brea Olveira.
Unha aperta fraternal e mariñeira.

III Encontro de Embarcacións Tradicionais do Seixal

2009-06-09T11:33:00.003+02:00

O amigo Eduardo Godinho Pereira fai o bo o dito popular "Barco grande ande ou non ande", trasladado nesta ocasión a Album Web. Comparte con todas e todos nós nada menos que 496 fotos deste importante evento celebrado no Seixal, e que foi entre outras moitas cousas punto de encontro e foro de diálogo dos homes e mulleres que fan das embarcacións tradicionais portuguesas e galegas, dignas embaixadoras culturais e canles de expresión de amistade mútua tecida nas ondas do mar.

Album Web do III Encontro de Embarcacións Tradicionais do Seixal.

Muito Obrigado, Eduardo.

Foto: Eduardo Goody

Industria da Salga

2009-06-08T12:25:00.008+02:00

Folla voandeira Nº11 de Cultura Marítima da Vila de Esteiro.

INDUSTRIA DA SALGA

A partir da metade do século XVIII, o litoral galego olla a chegada dos fomentadores cataláns que estabelecen nas praias e peiraos do país os seus almacéns de salga. Canda eles traen o seu método de salgado, que tiñan aprendido do que se desenvolvía nos Países Baixos. Iníciase así unha nova xeira na historia da industria da Salga en Galiza. O método dos fomentadores difería do que de xeito tradicional se viña aplicando en Galiza básicamente no proceso de prensado. A sardiña escochada sometíase a un prensado lixeiro, polo que mantiña moita graxa, o que lle aportaba máis sabor. Pola contra, esta circunstancia facía que axiña se oxidase ao entrar o produto en contacto co aire, o que dificultaba a súa comercialización. O método catalán sometía a sardiña a un forte prensado que provocaba maior perda de graxa. Esta circunstancia aumentaba os tempos de conservación do produto, mais tamén producía unha mingua da calidade.

O empurre que experimenta a industria da salga repercute nun aumento do consumo de sal no litoral galego. En 1790 o consumo de Galiza foi de 360.000 fanegas, das cales a metade consumíronse en Pontevedra. As rendas do sal representaban nos inicios do XIX, o 13,37% do recadado pola Facenda Española.

A chegada dos cataláns convulsiona tamén as estruturas produtivas do país. Estabelecen nos seus almacéns de salga marcos de relación como o traballo asalariado. O persoal dos almacéns de salga estará formado na súa maioría por mulleres, significando a entrada dun novo recurso nas economías familiares.

Extracto de Sal, sardiñas e peiraos, Alberte Román . Ed. Asociación Alén Nós, 2009.

Folla Voandeira nº 11 patrocinada por PUB AREAS.

Estás no Areas, saes á porta e tanto se colles á dereita como á esquerda estarás a circundar a antiga Fábrica de Salgadura “Portals”, que é posiblemente un dos espazos que máis ten influido na evolución histórica e mesmo na estructura urbanística actual de Esteiro.

Máis información: http://singraduradarelinga.blogspot.com

Edita:Grupo de Cultura Mariñeira da A.C. O Xeito.

Vinculado á Federación Galega da Cultura Marítima e Fluvial

Xuño 09

Presentacion Oficial do Encontro de Muros

2009-06-08T11:11:00.003+02:00

Infórmannos desde a Comisión Organizadora que o Martes 9 de xuño ás 11:30 h. no Museo do Pobo Galego en Santiago de Compostela terá lugar a presentación oficial do IX Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia - Muros 2009.

É importante que organizadores, colaboradores, amigos, etc. fagamos acto de presenza.
A preparación desta nosa gran festa do patrimonio marítimo progresa adecuadamente.

As Catedrais

2009-06-05T11:20:00.004+02:00

A primeira idea en xurdir ao pensar nas catedrais é o románico e o gótico, e cando menos nestes lares visualizas ao Mestre Mateo elaborando o Pórtico da Gloria, e poñéndose así do lado do tópico, bebendo dunha fonte compostelá cunha cuncha de vieira.
Mais non hai palabra por moi común que sexa e aparentemente estea alonxada da cultura marítima, que en virtude da rica polisemia e da amplitude conceptual que xeneran as sociedades faga sair a relucir o mar e, como neste caso concreto, as súas maxestuosas e fermosas arquitecturas naturais.
Na Mariña de Lugo, na costa cantábrica de Galicia, a Praia de Augas Santas, máis coñecida como A Praia das Catedrais.
Recomendable a súa visita con marea baixa.

Torre de Hércules:Patrimonio da Humanidade

2009-06-02T13:41:00.003+02:00

Sostemos na Singradura da Relinga e no conxunto do Grupo de Cultura Mariñeira da A.C. O Xeito que é importante para A Coruña e Galicia, na toma de consciencia da importancia fundamental do patrimonio marítimo, que o proceso de designación da Torre de Hércules como Patrimonio da Humanidade chegue a bo porto.
Do 22 ao 30 de xuño reunirase en Sevilla o Comité do Patrimonio Mundial para avaliar todas as candidaturas e finalmente optar entre as moitas e valiosas propostas.
Unha das cuestións que será valorada é o grao de respaldo cidadá do que goze a candidatura, o que nos deixa unha porta aberta para a participación e a vinculación ao proxecto.
Por este motivo, proclamamos o noso apoio, respaldo e ilusión á respecto da designación da Torre de Hércules como Patrimonio da Humanidade, porque representa un ben patrimonial inmoble da cultura marítima susceptible, pola súa visibilidade social, de ser motor do recoñecemento do conxunto do patrimonio da cultura do mar nun sentido máis amplio.
A Torre de Hércules forma parte dun conxunto -a cultura marítima-, e poder ser símbolo do éxito da sociedade na protección do noso patrimonio.
Nós, apoiamos.

+Información:
A Torre de Hércules na Wiki
FAROdaHUMANIDADE
Instituto de Estudos Torre de Hércules
Video Institucional da promoción

Convite ao Encontro de Muros

2009-06-01T13:25:00.002+02:00

Eis a Carta-Convite de carácter oficial para todas as asociacións, institucións e persoas a título individual que teñan a ben participar no IX Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia. Muros 2009.

Carta Convite a modo de aviso a navegantes e amantes do patrimonio marítimo.

Do 9 ao 12 de xullo con epicentro na Vila de Muros a gran cita penínsular da cultura marítima comeza a despregar velas.
Avante a toda¡¡¡¡

Abelleira Vai en Bolina

2009-05-29T13:35:00.002+02:00

A participación das veciñas e veciños de Abelleira (Ría de Muros e Noia) no IX Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia é sinxelamente exemplar, no sentido da capacidade do asociacionismo de Abelleira de concitar con éxito vontades nun obxectivo colectivo e común.
Coa dirección do Mestre Carpinteiro de Riberia Manuel Brea Olveira e a colaboración directa dalgúns veciños están a apurar a construcción dunha Canoa de 5,10 metros de eslora, 0,63 de puntal e 1,76 metros de manga, que arbolará vela.
Teñen previsto realizar a botadura da Buceta o 4 de xullo para o que teñen organizado unha festa popular á altura deste acontecemento histórico. Están a elaborar traxes de época que contribuirán a fomentar e visualizar a participación das veciñas e veciños e a resaltar o carácter festivo e especial da botadura.
A Canoa de Abelleira estará presente no Encontro de Muros acompañada dunha animosa e numerosa tripulación que aproveitarán os traxes da botadura, e previsiblemente participarán tamén na Regata de Canoas.
Amigas e amigos, o que están a facer en Abelleira é sinxelamente espectacular e digno do maior eloxio. Son do que non hai, aínda non remataron a construcción da canoa -que vai a bo ritmo- e xa están a navegar en bolina, nada menos.

+Información:
Blog os Mareáns de Abelleira
Sostido pola Asociación de Veciños A Ostreira e pola Asociación Cultura Pontevella

Parameán: Unha Praia de Bandeira

2009-05-28T11:14:00.004+02:00

Foto de Hubert Foulon da Praia de Parameán en Esteiro

Este ano a Praia de Parameán de Esteiro recupera a Bandeira Azul que perdera hai anos. Obviamente detrás deste logro está unha adecuada xestión por parte do equipo de goberno do Concello de Muros diante da Fundación Europea de Educación Ambiental, polo que consideramos acaído expoñer a nosa satisfacción e transmitir a noraboa ao Goberno Municipal e especialmente ao Alcalde Domingos Dosil.
Evidentemente a concesión deste distintivo ten importancia na medida en que afecta positivamente ao sector turístico esteirán e de toda a Ría de Muros e Noia, mais ten tamén outra dimensión de recoñecemento á sensibilidade e posicionamento social maioritario en favor da defensa e protección do medio ambiente por parte da cidadanía da Vila de Esteiro, que convertíu á Praia de Parameán nun símbolo da defensa do medio mariño.
Recentemente foi executada unha actuación no Paseo Marítimo, que consistíu nada menos que en retirar a parte do Paseo Marítimo que aproximadamente dúas décadas atrás se construira invadindo a praia.
Como toda actuación de carácter público foi obxecto dun amplo e en ocacións apaixoado debate social protagonizado polas veciñas e veciños, que en conxunto adoptamos unha postura favorable á recuperación da praia como espazo natural .
Retirouse o Paseo Marítimo dun espazo que nunca debeu ser invadido, co respaldo e impulso da cidadanía, o que lle confire á Praia de Parameán unha especificidade e un carácter especial do que a dotou a xente; a Praia de Parameán é agora tamén un paradigma e exemplo práctico de que é posible superar a cultura do cemento que tantos estragos ten feito no litoral, a Praia de Parameán é un exemplo de que é factible armonizar futuro e medio ambiente no ámbito concreto da protección do litoral.

+Información:
En El Correo Gallego-Galicia Hoxe
En Turgalicia
En Costa Meiga

En EsGalicia.com

Cambio climático

2009-05-27T11:46:00.005+02:00

Se fas click na imaxe poderás acceder a un intesesante informe co título:

A crise do clima
Evidencias do cambio climático
GALICIA

Con base no Porto da Coruña e desde o Rainbow Warrior, a organización ecoloxista está a desenvolver unha campaña informativa e de concienciación cidadá sobre a necesidade de situar nun primeiro plano do debate político o Cambio Climático.
Na medida das nosas modestas posibilidades colaboramos na súa difusión, porque temos a convicción de que non hai nada máis práctico que un debate social amplio a respecto do Cambio Climático. E neste sentido as teses e plantexamentos de Greenpeace, obviamente discutibles, configuran un polo de debate rigoroso, serio e útil.

Nova Imaxe para a Portada da Singradura

2009-05-25T13:07:00.002+02:00

A ilustración da autoría de Manuel Lestón Lado é un regalo que o noso compañeiro elaborou para a Singradura da Relinga, e tamén como colaboración activa ao enriquecemento da actividade que desenvolve en favor da cultura marítima o Grupo de Cultura Mariñeira da A.C. O Xeito.
A imaxe é viva e dinámica e recolle á perfección o noso espírito e filosofía.
Desde hoxe, a Singradura da Relinga terá novo encabezamento grazas á colaboración altruista dun membro do Grupo que é a mellor maneira de continuar a dar pasos adiante.
Grazas, Manolo.

Conger Conger

2009-05-21T13:38:00.003+02:00

A min ensinoume Henrique de Farturiña (meu avó) a pescar congro coas varas. Creo que nunca cheguei a pescar un Congro de verdade, mais o curriolo (congro pequeno) forma parte dun importante apartado do meu "Curriculum Pescae".
O exemplar que nos proporciona David do blog Peixes de Galicia é magnífico, e ao miralo síntome embargado dunha emoción contradictoria. A pesca é unha loita desigual dominada polo persoa pescadora, máis en todo caso a pesca é nobre na medida en que o respeto aos peixes é reverencial, sincero e profundo.
Se sodes pescadores/pescadoras, de seguro que sabedes de que falo.
En Peixes de Galicia; sollas, raias, maragotas, fanecas, vellos, lorchas, xulias,....

Regata de Canoas no Encontro de Muros

2009-05-19T11:25:00.002+02:00

Outro gran acerto da Comisión Organizadora do Encontro de Muros é incluir no programa de actividades unha Regata de Canoas. En principio, e supeditado ás últimas modificacións que se poidan realizar no programa do encontro, será o sábado 11 de xullo ás 11 da mañá.
Para que os amigos e amigas da Singradura da Relinga poidades comprender o que representa para nós a realización da Regata de Canoas, pensamos que resulta útil e ilustrativo reproducir un extracto da entrevista que hai un tempo lle fixemos ao esteirán Benigno Fábregas, adestrador da Trainera do Club de Remo Mecos:

Singradura da Relinga: Os homes e mulleres da Vila de Esteiro que nos anos 80 éramos nenos temos a sorte de coñecer as Regatas de Canoas directamente. Sen dúbida foi o precedente do remo actual na Ría de Muros e Noia. Pódesnos explicar como se desenvolvían as regatas de canoas, a influencia que tiveron en ti e concretamente que significado lle outorgas á Canoa da Esteirana naquela expresión cultural e deportiva do remo tradicional socialmente organizado?

Beni Fábregas: Pois si, podemos decir que fumos afortunados de vivir aquel momento, xa que xusto as xeracións que teñen tres ou catro anos menos cá min, non chegaron a ser partícipes de todo aquelo, co que se supón que foi o fin dunha etapa na forma de vida e cultura mariñeira do noso pobo. Realmente, unha auténtica desgraza. As miñas lembranzas no que respecta ás regatas de canoas son moitas, todas elas vividas con gran intensidade e rodeadas sempre dun ambiente festivo. Podería contar unhas cantas anécdotas daquelas regatas de canoas, primeiro como neno que ve facer aos seus maiores e logo como un participante máis. Eu lembro que para min todo comezaba unhas semanas antes das regatas cando aparecía o cartel que anunciaba as festas na taberna da miña avoa, no múelle, e nel, indubidablemente e invariablemente, tiñan que estar as regatas como a cousa máis normal, non podían fallar coma se fosen un acto relixioso máis, senón non podían seren unhas boas festas. Festas-Regatas. Indisociable, sempre xuntas, unidas de necesidade. Daquela, os comentarios aparecían, quenes ían ser as tripulacións, con que patróns, había que apurar e tentar pedir a mellor das canoas aos seus donos, con que remos se remaría, cales eran os favoritos, se ían vir os de Freixo, se os de Boa ganaran o ano pasado, que uns xa comezaran a adestrar, que si a “Solera” tiña máis cuartas de quilla que tal ou cal canoa... . Xa só se falaba das regatas, i eu escoitaba con devoción a aqueles homes que tomaban chiquitos na Taberna e discutían, dos vellos que sentaban no petril, das mulleres que ían ao terreo e falaban do día da festa e das regatas, dos outros rapaces que decidían quen eran os mellores remeiros e a quen se querían parecer,... . O día das regatas amencía co son das gaitas e os estoupidos dos foguetes dos pasarrúas, as canoas subíanse entre todos ás ramblas, limpábaselles o fondo de arneiróns, pintábaselles de patente e dábaselles algo que as fixera deslizar mellor, normalmente sebo, que se quentaba alí mesmo impregnando todo o aire daquel cheiro tan peculiar, facíanse tamén estrobos novos e toletes e, en definitiva, poñíase todo a punto para competir nas mellores condicións. Unha vez preparado todo, xuntábanse nos bares a falar tomando unhas tazas. Logo, viña a comida da festa coa familia e trala sobremesa, comezaba unha procesión de xente a desfilar para coller os mellores sitios onde ver a regata. Polo mar, ían vindo tamén barcos ateigados de xente de tódolos sitios da ría e coas súas canoas a remolque para participaren nas regatas. De feito, moitos xa chegaban á mañá para asistir ás misas e á festa, e isto, íalle dando máis ambiente aínda ao pobo. Previo ás regatas, celebrábase un sorteo onde se decidían as boias polas que remaría cada tripulación e moitas veces tamén, cal sería a regulamentación que rexería nas regatas. Este aire de improvisación dáballe máis emoción aínda se cabe ao asunto. Podíase decidir se a saída se facía desde o mar aliñados nas boias ou varados na praia, tras o estalo dun foguete ou cun “¡Vai!”,..., tamén cal sería a distancia do percorrido, normalmente a comenencia dos organizadores, como sería a chegada, con opcións semellantes ás da saída, se había unha ou dúas categorías, normalmente dúas (rapaces e maiores, agora ben, os límites desta tampouco estaban claros de todo ata ese momento) e mesmo se unha tripulación de rapaces podía competir tamén contra os maiores. Despois, tras moito falar, daban comezo as regatas. A emoción, as apostas, as discusións, os parabéns e as enganchadas ían tamén parellos a todo este ambiente. As regatas remataban, máis o desexo de revancha ou de revalidar a victoria quedaban para a seguinte cita noutro dos pobos e festas da ría. Os premios, que adoitaban ser en metálico, gastábanse celebrándoo ao acabar a regata ou na verbena da noite onde seguían os piques e as conversas.

Chegados a este punto de intensidade, en lugares como O Freixo ou Muros decidiron facer unha colecta e recadar fondos para encargarlle ao que consideraban mellor carpinteiro de ribeira do momento, Amado do Freixo, unha canoa o máis competitiva posible. Ante isto, e xuntos baixo as cores da Esteirana, os esteiráns recorren aos artesáns do pobo coñecidos como “Os Cadornas” para facer a súa canoa. Estes, tentando aplicar os coñecementos que tiñan dos bateis e traíñas, pois traballaran durante anos nuns asteleiros de Pasaxes en Euskadi, e facendo uso das súas propias teorías fan a canoa da Esteirana, que se ben non foi o barco máis competitivo feito por eles, cabe dicir que marcou un antes e un despois no mundo de remo esteirán. Loxicamente, estes son os alicerces para prantexarse a creación dunha sección de remo federado e organizado no pobo ao igual que xa existía en Muros ou en Noia e na que os nosos remeiros puideran ampliar os seus horizontes e as súas victorias, para as que a Ría se quedaba xa pequena. Desta maneira, comezaron a informarse de onde poderían conseguir embarcacións para esta nova modalidade competitiva e da que eran practicamente descoñecedores a pesares de non o recoñecer, xa que moitos estiveran na Mercante e, no seu periplo polos portos da península, estaban os do norte de España onde viran remar e ata incluso remaran ou patronearan, segundo dicían eles, coas históricas tripulacións de Kaiku, Santurce, Orio, Pedreña,...

Ante todo este movemento social e escapándoseme a min as cousas dos “maiores”, é normal que un rapaz se sinta atraído por tanta paixón polo remo, e máis cando os campións dos arredores eran os chavales cos que xogaba eu a diario, os do meu barrio, da Ribeira de Creo, e cos que eu tiña incluso chegado a facer de lastre na popa ou na proa da canoa (Juan do Equis, Os Rechos, Secho, Juanje, Mariano, O Mosquito,... e tantos outros que espero non se sintan ofendidos por non telos citado, eran as referencias naquel meu pequeno mundo). Calquera momento no que eles deixaban o remo ao costado era aproveitado para darlles a entender que tamén sabías e querías remar, que querías sufrir coa dor das mans e co cansazo, máis tamén gozar daqueles eloxios e louvanzas da victoria das que eles desfrutaban.

Seguiremos informando,....

Flickr: Manuel Lestón Lado

2009-05-17T23:21:00.002+02:00

Se queres achegarte ao traballo artístico do noso compañeiro Manuel Lestón Lado pódelo facer a través dun simple click e acceder ao seu espazo no Flickr premendo na foto.
Manolo, recibe unha aperta mariñeira da Singradura da Relinga e do conxunto do Grupo de Cultura Mariñeira da A.C. O Xeito.

Enseada de San Simón: Cultura Marítima

2009-05-16T18:04:00.005+02:00

O ensaio de divulgación do redondelán Alberte Román; Sal, Sardiñas e Peiraos, supón un magnífico e exaustivo traballo de identificación do patrimonio marítimo na Enseada de San Simón (Ría de Vigo).
Sabemos que está editado en formato físico porque un membro do Grupo de Cultura Mariñeira da A.C. O Xeito ten conseguido dous exemplares, que serán compartidos por todos os membros interesados do noso colectivo, enriquecendo e proporcionándolle calidade ao debate aberto que inspira os plantexamentos nos que se apoia o grupo e polo tanto a nosa actividade.
Este ensaio está disponible tamén na rede, tal e como deron conta desde o Portal Oficial da FGCMF:

Sal, Sardiñas e peiraos, Alberte Román Ed. Asociación Alén Nós, 2009.

Para lelo fai click na ligazón

O traballo realizado por Alberte Román e pola Asociación Alén Nós representa unha referencia ineludible na aproximación á cultura marítima galega. Na nosa opinión esta é a achega recente máis acertada e solvente á literatura marítima do país, que se ben se centra nun espazo xeográfico determinado como é a Enseada de San Simón, ten un carácter máis amplo na medida en que serve de exemplo de bo quefacer nun campo de actuación necesario na defensa e valorización do patrimonio marítimo.

Illa da Creba: espazo de uso e disfrute público

2009-05-15T11:19:00.006+02:00

A Illa da Creba é pola súa extensión a principal illa da Ría de Muros e Noia, e no sentido do seu aproveitamento social ao longo da historia por parte das vilas e pobos da Ría, principalmente Esteiro, é unha referencia de primeira magnitude.
Esta afirmación toma pleno sentido inxerida na contextualización conceptual que ten elaborado e socializado a cultura marítima organizada a través da Federación Galega da Cultura Marítima e Fluvial.
No marco do IX Encontro de Embarcacións Tradicionais. Muros 2009, de forma acertada a Illa da Creba está integrada de forma oficial nas actividades de navegación do Encontro na actividade denominada PROA Á CREBA.
Unha parte importante do patrimonio marítimo constitúeo o medio mariño como espazo natural, consideración que está presente de forma transversal enriquecendo o programa de actividades do Encontro no seu conxunto, e que no caso concreto de PROA Á CREBA se concreta dunha maneira que no Grupo de Cultura Mariñeira da A.C. O Xeito xulgamos excepcionalmente positiva, motivo polo que temos comprometido todos os nosos medios humanos e materiais no desenvolvemento adecuado desta actividade.
Seguiremos informando,...

Información Interesante sobre a Illa da Creba:
No Blog Cartafol de Patriano do noso compañeiro e amigo Pacucho.
No Flick Magnífica foto de El Gran Toñeti.

O Galeón

2009-05-14T01:57:00.006+02:00

Folla voandeira Nº10 de Cultura Marítima da Vila de Esteiro.

O GALEÓN

...o transporte de mercadorías e pasaxeiros encomendábase case por completo a unha embarcación: o galeón. Desenvolvido, probablemente ao longo do século XIX, a partir do tipo de casco da lancha de relinga, constituía para esta zona o vehículo principal de comunicación entre vilas ribeireñas, transportando dende material de construcción (area, barro, tella, ladrillo, etc) ata pasaxe, pasando por madeira, mobiliario e incluso gando. Xogaban tamén un papel importante como auxiliares da incipiente industria da zona, ao servizo, entre outras, das fábricas de salga, para as que compraban sardina, moitas veces a flote, é dicir, directamente aos pescadores cando estes aínda estaban no mar. Igualmente, eran empregados para a descarga de buques de maior porte que non podían atracar en moitos portos de calado limitado, como os pailebotes que traían o sal (principalmente de Torrevieja e outras localidades levantinas) imprescindible na salga. Para realizar funcións tan diversas eran tamén de tamaños moi variados, dende pequenos galeóns para leña, de oito metros de eslora ou menos, ata os de dous paus, de perto de vinte metros que podían ser de empresas industriais...

Extracto de Guía das Embarcacións Tradicionais Galegas, Jesús Blanco. Ed. Nigratea, 2007.

Folla Voandeira nº 10 patrocinada por BAR AS SEARAS.

Estás no Searas, saes á porta e mirando ao mar atoparaste nun lugar equidistante aos principias asteleiros de ribeira esteiráns nos que se construían galeóns. A túa esquerda o Asteleiro do Carabeiro, á túa dereita o Asteleiro de Mariñán e o Asteleiro do Caniso.

Máis información: http://singraduradarelinga.blogspot.com

Edita:Grupo de Cultura Mariñeira da A.C. O Xeito.

Vinculado á Federación Galega da Cultura Marítima e Fluvial

Maio 09

A Illa da Creba

2009-05-08T11:06:00.002+02:00

-Na Creba había mouros que tiñan un templo do seu falso deus. Os cristiáns matáronos deixando só á filla do xefe. Esta invocou ao demo, quen levantou unha tempestade, afogou aos cristiáns e separou a illa da terra. A moura converteuse nunha gran serpe rodeada de feras que afundían aos barcos. Os cristiáns foron onde un santo home que lles aconsellou bendicir a illa e erguer a igresiña da nosa Señora da Creba".

Vicente Risco, dixit.

A Illa da Creba na Wikipedia

Foto obtida do Blog A Ría de Muros e Noia feito por Rocío Sampedro.

A Pedra de Davide

2009-05-07T13:06:00.005+02:00

Folla voandeira Nº9 de Cultura Marítima da Vila de Esteiro.

A PEDRA DE DAVIDE

A de Davide e Goliat é unha lenda que ten as súas raices no máis fondo do substrato da cultura occidental. Non estamos nós para metérmonos en disquisicións de carácter teolóxico, sobre todo porque o que nos interesa é a lenda en si mesma.

Goliat era un rei malvado, engreído e prepotente. Retou ao exército dun pobo que pretendía soxuzgar, a unha pelexa un a un. Goliat estaba armado ata os dentes e era un mangallón que non había quen se lle atrevera.

David era un xoven pastor. Aceptou o reto de Goliat aínda cando a única arma da que dispoñía era a onda coa que alonxaba as alimañas do rebaño que coidaba.

A pelexa era desigual, mais Davide non se amedrentou e coa súa onda mandoulle unha pedrada ao Goliat en sitio tan certeiro que o deixou seco no sitio. Despois cunha espada cortoulle a cabeza e tal, pero estes detalles escatolóxicos non nos interesan. A nós o que nos importa é a pedra. Interésanos a Pedra de Davide porque é parte da toponimia costeira da Vila de Esteiro, descoberta durante unha actividade que demos en chamar Roteiro Polo Esteiro Industrial que nos axudou a identificar os máis valiosos elementos do patrimonio material da cultura marítima do noso pobo, da que forma parte a Pedra de Davide.

Pretendiamos unicamente identificar a Posta, lugar desde o que regulamentariamente se largaba o Artón (xávega de enormes dimensións) para a pesca da sardiña que se manufacturaba nas fábricas da salgadura.

Conseguímolo e estamos moi satisfeitos dese traballo, mais resultou que esta tarefa pode ter efectos colaterais non previstos. Atopamos a auténtica e verdadeira Pedra de Davide, fetiche dun lote de relixións do mundo, que está en Esteiro, concretamente entre a Praia de Somorto e a Punta da Canselada moi perto de Sestebadiña.

Por favor, non lle digades nada desto a ninguén. Mirade o que aconteceu en Santiago de Compostela cos restos dun Apóstolo, e eso que había unha ducia deles. Por favor, nós compartimos esta información pero tratade o asunto con discreción porque Pedra de Davide hai unha soa, e imaxinade a que se pode montar,...

Texto publicado o 17 de novembro de 2008 na Singradura da Relinga, Blog oficial do Grupo de Cultura Mariñeira da A.C. O Xeito.

Folla Voandeira nº 9 patrocinada por CAFÉ BAR RESACA.

Estás no Resaca, saes á porta e subes á dereita para coller a estrada da Fábrica de Calvo, que recorres ata chegar ao Peirao de Somorto. Aí, miras a túa dereita e entre a Praia e Sestebadiña está a Pedra de Davide, que camiñando uns 200 metros pola beiramar poderás tocar coas túas propias mans.

Máis información: http://singraduradarelinga.blogspot.com

Edita:Grupo de Cultura Mariñeira da A.C. O Xeito.

Vinculado á Federación Galega da Cultura Marítima e Fluvial

Maio 09

Desafío Atlántico de Grandes Veleiros. Vigo 09

2009-05-05T11:21:00.003+02:00

Pincha na Ría para acceder ao album web de Picasa que editamos sobre a saída na Ría de Vigo do Desafío Atlántico de Grandes Veleiros 09/Tall Ships Atlantic Challenge 09.

O Campo de Fútbol

2009-05-04T12:44:00.008+02:00

Folla voandeira Nº8 de Cultura Marítima da Vila de Esteiro.

O CAMPO DE FÚTBOL

...en 1918. Dase a circunstancia de que para traballar na construcción e mantemento da fábrica de conservas de Legarda e Hnos, en Somorto, viñeron uns traballadores aos cales se lles víu por primeira vez en Esteiro correr tras unha pelota, ou algo parecido, e está claro que se coñecía o xogo do fútbol pero foron os “meiriños” os causantes da formación do equipo. (...) Aquel conxunto de amigos e veciños reuníase para xogar os partidos en Agrocobo, no Campo de Higinio, terreo utilizado polos pescadores para traballar nos seus aparellos, pero de propiedade privada, á beira de Pedra Redonda, arestora urbanizado.

Debido ao enganche e á popularidade deste novo xogo, axiña quedou pequeno o campo, e buscouse outro.

O que mellores condicións ofrecía estaba na Praia de Parameán, un terreo público, situado á beira da estrada xeral, denominado Artón, nome que se lle daba á xávega (aparello de pesca) na nosa ría; situado en fronte da fábrica de salgadura dos Portals; máis tarde, ao pechar a fábrica foi utilizado polo serradoiro para o secado das madeiras e polas redeiras como: Manuela Santiago, Rosa de París, a “Portela”, Esperanza da Ripeira, a “Corcheta de Creo”, etc. e os pescadores, Roque, París, Rabelo, os Ameixeiras, os Pachóns, etc.

Os partidos disputábanse os domingos. Polo tanto, co permiso destes profesionais, que debían ser previamente avisados, este recinto converteuse en multiusos.

Extracto do libro De Esteiro Fútbol Club a S.C.R.D Esteirana, Manuel Torres Fernández. Ed. S.C.R.D. Esteirana, 2006.

Folla Voandeira nº 8 patrocinada por CAFÉ BAR O ESTANCO.

Estás no Estanco, saes á porta e colles á dereita ata a Ponte. Desde aí a túa esquerda podes ver, contiguo ao Pavillón Polideportivo, o Campo de Fútbol de A Salina, que por ubicación actual e historia dos seus antecesores enriquece o patrimonio marítimo da Vila de Esteiro, e eríxese en símbolo da capacidade cidadá na consecución de espazos públicos para o deporte e o benestar social.

Máis información: http://singraduradarelinga.blogspot.com

Edita:Grupo de Cultura Mariñeira da A.C. O Xeito.

Vinculado á Federación Galega da Cultura Marítima e Fluvial

Maio 09

O Concello da Coruña repara o Corpiño de Muxía

2009-04-30T12:10:00.002+02:00

En dúas entradas do mes de Xaneiro, demos conta do accidente de circulación que afectou ao Barco de Alfonso Molina:
Accidente de Circulación: Choque Contra Barco
e
O Barco de Alfonso Molina

Pois ben, recibimos con satisfacción a información, que compartimos con todas e todos vós, de que o Concello da Coruña efectivamente esta semana está a proceder á reparación do Corpiño de Muxía.
A conservación do patrimonio marítimo é unha tarefa na que toda a sociedade debería estar comprometida e o Concello da Coruña demostra dispoñer da sensibilidade precisa neste cometido, que xulgamos cumpre dun xeito adecuado e favorable.
Vaian por diante, polo tanto, os nosos parabéns aos responsables municipais do Concello da Coruña.
Foto: La Opinión A Coruña

Cultura Marítima: Campo de Fútbol de Esteiro

2009-04-28T08:29:00.006+02:00

Campo de Fútbol da Salina

Sostemos no Grupo de Cultura Mariñeira da Asociación Cultural O Xeito que o Campo de Fútbol de Esteiro forma parte do patrimonio marítimo material do noso pobo. Pode resultar nunha primeira aproximación algo sorprendente, mais non é así en absoluto, e de feito a Folla Voandeira nº8 de Cultura Marítima da Vila de Esteiro vai estar adicada ao Campo de Fútbol. Como ven sendo habitual despois de realizarmos o reparto da Folla Voandeira en formato físico publicámola na Singradura da Relinga, logo do que poderedes valorar o motivo de que o Campo de Fútbol sexa considerado Patrimonio da cultura marítima.

Campo de Fútbol do Artón nos anos 70

Campo de Fútbol do Artón nos anos 80.

Partido entre o Pentacosta e o Ciclón nun Campionato de Barrios

Campo de Fútbol do Artón nos anos 80
Foto de Elena Lestón Lado, esteirana afincada en Nova York

Agora unicamente compartir con todas e todos vós un feito curioso a respecto da edición da folla voandeira de cultura marítima do Campo de Fútbol sobre a súa ilustración.
Resulta que a primeira proposta foi que levara unha foto do Campo de Fútbol da Salina (o actual), mais a través do debate que establecemos previamente á edición dunha folla voandeira, resultou que a maioría dos membros do grupo prefiren que a foto sexa do Campo de Fútbol do Artón (o vello).
Será que somos uns nostálxicos?

Vista parcial del port de Tarragona amb la ciutat al fons.

2009-04-23T12:18:00.008+02:00

Vista parcial del port de Tarragona amb la ciutat al fons.

Any 1950. Foto Raymond. Arxiu Central del Port de Tarragona. MPT

Imaxe obtida do libro Imatges de Voramar, editado por La mar de museus.

Xogamos?. Fai click sobre a foto para ampliala e observa detidamente.

O barco en primeiro plano non se vos fai coñecido?

Pista: detalle a modo de pista.

Agradecemento: Imaxe enviada ás Ciberadegas da Singradura da Relinga por Xocas do Portal Web da Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial.

Salitre do bo para tod@s

2009-04-22T12:12:00.003+02:00

O pasado luns emitíuse na Galega o primeiro capítulo desta nova serie de temática mariñeira da que é guionista e director Xosé Henrique Rivadulla Corcón, e que pode verse tamen na rede:

TVG á Carta

Según podemos saber a través dos xornais xeralistas acadou na súa primeira emisión un salientable éxito, medido en términos de cuota de pantalla.
O programa resulta ameno, interesante e incide na dignificación do traballo realizado diariamente polos homes e mulleres do mar dos portos de Galicia.
O equipo de profesionais que fai posible que nos nosos fogares teñamos Salitre do bo para tod@s na Televisión Pública de Galicia son:

Dirección	X. H. Rivadulla Corcón
Edición	Rubén Lázaro Silva
Realización	Rubén Lázaro Silva
Produción	Victoria Cerdán Sanabria, Noemi Quintana, José Bañós Rico, Xaime Castaño
Guión	María Otero, David Ramos Castellano, X. H. Rivadulla Corcón
Música	Miguel Seoane, Toni Penido

A todas e todos eles, a nosa máis sincera felicitación.

O Blog do Museo Massó

2009-04-21T12:41:00.004+02:00

O Museo Massó de Bueu realizou a través do seu personal a botadura dun blog a través do que informa da importante actividade que realiza, e ademáis abre unha canle de participación cidadá, que desde o noso punto de vista pode supoñer un elemento de dinamización e de achegamento á sociedade en xeral.

Museo Massó

Montero Ríos s/n
36930 Bueu (Pontevedra)
Tlf./Fax: 986321838
museo.masso@xunta.es

HORARIOS

Luns: pechado
Martes a sábado:
de 10:00 a 20:00
Domingos e festivos: de 10:00 a 14:00

ENTRADA GRATUITA

Para visitar: Sitio Web do Museo Massó
Para Visitar e participar: Blog do Museo Massó

100 anys navegant per la costa brava

2009-04-20T13:17:00.003+02:00

Organizado pola Federació Catalana per la Cultura i el Patrimoni Marítim i Fluvial e por La Mar d´Amics sabemos desta iniciativa cultural grazas á amistade blogueira de Joan de El Mar és el Camí e de Mar de Una Mirada a la Ría de Vigo que comparten a súa participación no evento con dúas sendas crónicas ás que podes acceder a través das ligazóns precedentes.

Mar e Joan no Cap de Creus (Foto: El Mar és el Camí)

Velaí unha demostración do fecundo que resulta o espazo marítimo na blogosfera que entre moitas persoas temos creado, e que nos proporciona símbolos como esta foto representativa da vontade de achegamento das culturas marítimas do Mediterreneo e o Atlántico.
Desde a Singradura da Relinga, queremos deixar patente o noso agradecemento tanto a Joan como a Mar polas reflexións que a través de texto e fotos comparten con todas e todos nós, implementando a inicativa "100 anys navegant per la costa brava", e facendo posible que aquelas persoas que desexamos 1000 primaveras máis á cultura do mar, manteñamos a ilusión e a esperanza.

Un abrazo/Una Abraçada/Unha Aperta.

A FISTERRA

2009-04-20T11:24:00.002+02:00

Por anagrama levas a senda do erotismo
debuxado. No horizonte a imaxe do teu pobo:
dous fermosos seos de muller tralos penedos
que esconden a verdade de tanta lenda viva.

Orcavella. A lenda das lendas esquencidas
que dorme co cumio, alén onde remata o Facho.
A de San Guillerme, Arasolis, e tantas outras
que levan de anagrama a senda do erotismo.

A de cidades como Duggium, terra de pagáns,
asolagada polos mares e condenada
a ficar baixo terra pola súa teima ó mal.
Por anagrama, tamén a senda do erotismo.

Dende o Cabalo Douro, soterrado nalgures,
ata as máis fecundas lendas do culto a Venus:
din por acá os máis novos, que contan os máis vellos
que levan por anagrama a senda do erotismo.

Poesía de Modesto Fraga enviada ás Ciberadegas da Singradura da Relinga pola amiga Marieke de Ponto de Encontro.

Veleiros de Gran Porte no noso Cancioneiro

2009-04-14T11:18:00.002+02:00

"Se o vendaval lle apretara
e fora maior a marea
o barquiño do Caniso
subía á carretera
e a Onofre servíalle de bañera."

Estrofa dunha Murga de Esteiro no Antroido dos anos 20.

Esta parte dunha murga dos anos 20 en Esteiro chega a nós, grazas a unha entrevista que o Grupo de Cultura Marítima da A.C. O Xeito lle temos realizado ao Mestre Carpinteiro de Ribeira Enrique Brea Mayo "Cadornas".
Fai referencia a un feito real; un pailebote construído en Esteiro por mor do vendaval foi a terra volcando de tal xeito que os paus da embarcación imposibilitaban o paso pola estrada principal do Pobo. (A actual AC-550).
Consideramos que o feito de que a construcción naval esteirá teña reflexo mesmo no cancioneiro popular, supón un aspecto que testemuña a importancia social que esta actividade ten na Vila de Esteiro desde unha perspectiva histórica.
Foto: O Pailebote Nieves a reparar no Grove, obtida en www.culturamarítima.org

O Afloramento

2009-04-12T22:56:00.005+02:00

Folla voandeira Nº7 de Cultura Marítima da Vila de Esteiro.

O AFLORAMENTO

Nalgunhas areas oceánicas situadas preto da costa, como acontece coas rías de Galicia, en determinados momentos do ciclo anual, prodúcese un fenómeno de especial interese denominado afloramento (up-welling). Non se trata neste apartado de explicar con detalle este complexo fenómeno, pero é interesante que o lector entenda que para que este teña lugar é necesario que se produza a confluencia de varios factores, por un lado deben darse movementos da auga na vertical, deben existir ademáis microalgas e tamén nutrientes suficientes en superficie, con todos estes ingredientes, só se precisa agora que a enerxía solar xere os seus efectos alquímicos para dar lugar a abundante fitoplancto que traerá riqueza a esas zonas litorais.

Os ventos xogan neste proceso un papel moi importante, xa que empuxan por rozamento as augas da superficie das rías mar a fóra, sendo estas substituidas por augas subsuperficiais que afloran na costa. Estas augas ascendentes son frías e traen os nutrientes necesarios, precisamente aqueles restos de plancto que se depositaron o ano anterior no fondo desas rías. Nestas circunstancias, a multiplicación celular que se produce é moi rápida e intensa, polo que a producción primaria acada nestes momentos, os seus valores máximos.

Extracto do libro A Arca de Noé, Xaquín Patiño. Ed. Baía Edicións, 2006.

Folla Voandeira nº 7 patrocinada por CAFÉ PUB JATO NEJRO.

Estás no Jato Nejro, saes á porta e atravesas a estrada ata chegar a Praia de Parameán, e tes ante ti unha das mellores vistas da Enseada de Esteiro presidida pola Illa da Creba ao fondo. Se centras a túa atención específicamente no mar, estarás a observar a superficie dun dos ecosistemas máis ricos e productivos do mundo.

Máis información: http://singraduradarelinga.blogspot.com

Edita:Grupo de Cultura Mariñeira da A.C. O Xeito.

Vinculado á Federación Galega da Cultura Marítima e Fluvial

Abril 09

A Fos de Esteiro

2009-04-06T12:12:00.007+02:00

Folla voandeira Nº6 de Cultura Marítima da Vila de Esteiro.

A FOS DE ESTEIRO

Punta

Punta Esteiro ou Canselada.- Situada a 600 m largos ao E da Borneira, e de pendente mais suave hacia o mar; pola sua parte S e SE o fondo de pedra descende paseniñamente, collendose os 10 m de auga a mais de 200 m de distancia. Hacia o E e a 350 m hai unha sonda de pedra de 10,5 m de auga en baixamar.

Enseada de Esteiro.- Abrese entre as puntas Esteiro ( Canselada ) e Uhia distantes entre si 1300 m. Con este mesmo ancho aproximadamente penetra hacia o N 0,7 millas, e no seu fondo, polo NW desagua o rio Esteiro, dentro do que poden entrar con marea as embarcacions de pesca. A costa oriental da enseada e alta escarpada e cuberta de arbolado; a occidental presenta escarpados con pequenas plaias de area. No fondo da enseada, ou sexa na sua costa N, vense duas plaias de area separadas por un escarpado, e na do W, formada polos arrastres do rio, vense alguns edificios dedicados a industria pesqueira.

Punta Lontreira.- Situada a uns 800 m ao N de Punta Esteiro, despide hasta 200 m de distancia o pequeno arrecife Ostreira, sendo a parte mais sainte a que se extende nunha lonxitude de 200 m de N a S, frente a punta citada, e apenas queda cuberta nas pleamares.

Punta Casarrica.- Encontrase a 1000 m ao 116º de punta Lontreira, na orilla oriental da enseada, tamen ofrece varias pedras nas suas proximidades, como o Sinal de Esteiro e o Peton do Sinal, a 250 m ao WNW e ao WSW respectivamente. Mais hacia o fondo da enseada hai outras pedras soltas, con menos de 5 m de auga, que impiden o paso de buques de algun calado, na liña das puntas Lontreira e Casarrica. Estos buques deben fondear por fora de esa liña, en fondos maiores de 10 m. Ao S de Punta Casarrica, a uns 400 m, encontrase punta Uhia, alta escarpada e pouco destacable. DERROTERO NUM 2 (TOMO I) IHM

Folla Voandeira nº 6 patrocinada por BAR CARRILO

Séntaste na terraza do Carrilo miras para a boca da Ria e poderas observar a Fos de Esteiro en toda a sua grandeza, lembrar tempos de relingas, cangrexas, gaiteiras, sardiñas por milleiros e xente brava.

Máis información: http://singraduradarelinga.blogspot.com

Edita:Grupo de Cultura Mariñeira da A.C. O Xeito.

Vinculado á Federación Galega da Cultura Marítima e Fluvial

Abril 09

Presentación do libro Mar de Ausencias, de Modesto Fraga

2009-04-03T23:02:00.002+02:00

---------- Forwarded message ----------
From: Modesto Fraga Moure
Date: 2009/4/2
Subject: Presentación do libro Mar de ausencias, de Modesto Fraga
To: Singradura da Relinga.

Benquerido/a amigo/a:
O vindeiro domingo, 5 de abril, vou presentar en Fisterra a reedición do meu libro de poemas Mar de ausencias, editado por Follas Novas Edicións na súa colección "Libros da Frouma".
O acto terá lugar a bordo do barco turístico "María Elena", propiedade de Oliver Moure Santos; unha embarcación de recreo con capacidade para 73 persoas e que realiza diversas rotas turísticas pola costa fisterrá.
Durante o traxecto (que cubrirá o itinerario literario-xeográfico polo que transcorren os poemas: "As Lobeiras", "Langosteira", "Mar de Fóra", "O Centolo", "Arnela", etc) darase lectura a algúns dos textos do poemario e, posteriormente, celebrarase un acto de lembranza aos mariñeiros afogados na costa fisterrá. Nese senso, está previsto que participen no acto familiares das vítimas dos pesqueiros "Bonito" (afundido no "Cabo da Nave" en 1960), "Begoña" (nos "Siriales do "Berrón", en 1976) e "Isleña" (tamén na década dos anos 70). O acto dará comezo ás cinco da tarde e terá unha duración aproximada de unha hora e media.
Dado que se trata dun acto poético singular (a celebración vaise desenvolver non en terra firme senón no propio mar), emotivo (estarán presentes familiares dos náufragos da historia recente de Fisterra) e de carácter colectivo (recitarán textos persoas anónimas e poetas da bisbarra), estaría encantado de poder contar coa túa presenza, ou co teu apoio, para o bo desenvolvemento dunha actividade destas características.
De estares interesado en participar no acto, podes confirmar a túa presenza antes do venres, día 3, no seguinte correo electrónico: modestofraga(arroba)hotmail.com
Unha fonda aperta e grazas de antemán.
Modesto Fraga
+Información

Audiovisual: A Salgadura.

2009-04-01T14:12:00.001+02:00

Sentímolo, o teu navegador non soporta marcos.

Os Carpinteiros do Nieves

2009-03-27T12:12:00.004+01:00

Velaí unha foto familiar que nos ten cedido Sara Romero. A foto según a información que nos proporciona está datada no 1907, e recolle nun mesmo documento histórico as tres persoas máis importantes na construcción do María de las Nieves.
Á dereita da imaxe está Gumersindo Romero Lago, Mestre Carpinteiro de Ribeira. E na esquerda están os seus dous fillos que tamén se adicaron á carpintería e que traballaron directamente na construcción do Nieves; Manuel Romero Núñez e José Romero Núñez acompañados da súa nai, Josefa Núñez Freire, que pensamos acaído mencionar a modo de homenaxe.

Representan unha saga familiar fundamental no desenvolvemento da Carpintería de Ribeira na Vila de Esteiro na primeira metade do século XX, vinculados ao coñecido popularmente como O Taller d´O Carabeiro.

Mostra do traballo dunha Carpintería de Ribeira en A Cabana na Costa da Morte

Os estaleiros de ribeira en Esteiro denominábanse Talleres, e constituían un sector económico de tal magnitude no ámbito local que a súa influencia chega aos nosos días, fundamentado en catro piares:
-O Taller d´O Carabeiro.
-O Taller d´O Mariñán.
-O Taller d´O Caniso.
-O Taller de Don Adelino.
Os tres primeiros ubicados no interior do esteiro e o cuarto na Fábrica de Don Adelino, en Agrocovo, onde está actualmente o Pavillón de Remo de Esteiro.

Meu pai fixo o María de las Nieves

2009-03-26T12:35:00.008+01:00

O pasado 14 de marzo dous membros do Grupo de Cultura Mariñeira da A.C. O Xeito, desprazámonos ao domicilio de Sara Romero Núñez, nacida en Esteiro o 9 de xuño do 1914, coa intención de conseguir documentación e información sobre a construcción do Pailebote María de las Nieves, do que se fixo a botadura en Esteiro no verán de 1918, e que aínda hoxe está en activo co nome Nieves con porto base no Grove, constituindo unha das principais referencias no que a patrimonio material moble da cultura marítima galega se refire.
Documentación non conseguimos, mais a información é moi valiosa e está constrastada cos recordos e memoria viva doutras persoas maiores de Esteiro cos que tivemos a oportunidade de falar e beneficiármonos da súa actitude xenerosa e afable.
Sara Romero transmítenos que seu pai, o Mestre Carpinteiro de Ribeira Gumersindo Romero Lago ( O Carabeiro) foi o artífice da construcción do María de las Nieves contando coa colaboración doutro Mestre Carpinteiro de Broña. Tamén traballaron no barco os seus irmáns Manuel Romero Núñez e José Romero Núñez. A zona de traballo distribuíuse entre a casa familiar sita no que actualmente é Solleiros, 7 onde se fixeron pezas como as cadernas, e o taller ubicado na Ribeira de Solleiros.

O ano da botadura do María de las Nieves, sostén con total seguridade Sara Romero, foi o 1918, o Ano da Gripe, que de feito provocou tamén a morte prematura do armador santiagués que lle encargou a construcción do barco ao seu pai.

Botadura do María de las Nieves en 1918 no Taller do Carabeiro.

O nome foi posto en honor a unha filla do armador chamada María de las Nieves, que actuou de dama de honra na botadura, sendo destacable o feito de non ser capaz de romper a botella de champán polo que lle tivo que axudar seu pai converténdose nunha anécdota simpática que aderozou o ambiente festivo que reinaba.
Outra anécdota é que o armador, que se ben Sara Romero non recorda o nome, en base ao publicado sobre a historia do Nieves é Domingo López, quería contratar unha banda de música moi numerosa de polo menos 30-40 persoas, ao que seu pai Gumersindo Romero se opuxo contundentemente reducindo o número a pouco máis dunha ducia, porque tanta xente no barco dificultaría a manobra da botadura.
Fora moi discutido no seu momento en Esteiro se un barco de tanto calado, podería ser botado ao mar sen incidencias no lugar no que estaba o taller na Ribeira de Solleiros. Este debate foi mesmo motivo de certa enemistade d´O Carabeiro co Mestre Carpinteiro de Ribeira Mariñan, con taller contiguo ao seu.
O taller d´O Mariñán pasaba por ser o que mellores condicións reunía para as botaduras polo que O Carabeiro tiña que demostrar, pola vía dos feitos que é como se demostran as cousas, as boas condicións do seu taller para as botaduras.
Posiblemente o armador non soubese o motivo, cando insistía no amplo número de integrantes da banda de música, da teima do mestre carpinteiro dunha banda de música pouco numerosa que é como finalmente foi. Porque todas as cousas teñen o seu xeito e a súa razón, que neste caso era toda enteira d´O Carabeiro.
Tal e como efectivamente demostrou cunha botadura sen ningún aspecto negativo reseñable, do que por certo o seu colega e competidor Mariñán tamén se alegrou como non podía ser doutro xeito.

O Masarico, mans de mar

2009-03-25T12:20:00.005+01:00

A cultura marítima é o resultado dun proceso protagonizado polos homes e mulleres da beiramar, pola sociedade no seu conxunto.
Mais hai nomes propios que destacan, e a súa vida co transcurso do tempo convértese nunha referencia inexcusable e mesmo a súa lenda nun facho con entidade propia e motivo de orgullo colectivo.
É o caso do Masarico, que non foi un superhome nin un heroe. Velaí o tedes posando na súa motora, atracada no Peirao de Esteiro a poucos metros da que foi a súa casa, e que era usada tanto para a pesca como para o transporte de persoas e mercadorías no interior da Ría de Muros e Noia.
O Masarico representa e eríxese en paradigma dunha época da historia de Esteiro no século XX, formando parte da longa estirpe esteirá dos vellos lobos de mar.